Γιατί δεν γράφω πια πολιτικά άρθρα για την Ελλάδα

Με ρωτούν διάφοροι είτε όμορφα είτε με απαξιωτικό τρόπο γιατί δεν γράφω πια πολιτικά άρθρα για την Ελλάδα.

Γιατί έχασα την "επαναστατικότητά" μου, γιατί τα παράτησα.

Δεν έχασα καμία επαναστατικότητα, καμία αγάπη για τη χώρα τίποτε απολύτως. Απλά δεν γράφω για αυτά.

Γιατί δεν γράφω

Όταν μεταναστεύεις από την Ελλάδα κουβαλάς για αρκετό καιρό ακόμα την ιδιότυπη αγάπη του Έλληνα για πολιτικές συζητήσεις, αναλύσεις και θεωρίες επισκόπου. Κάτι έχει το χώμα εκεί κάτω να θέλουμε όλοι να είμαστε ειδικοί επί παντός επιστητού. Αν το συνδυάσεις με τη γενικευμένη ημιμάθεια προκύπτει μια εικόνα κωμικοτραγική. Ακόμα και στα καφέ ή ζαχαροπλαστεία εδώ στο Ντίσελντορφ θα ακούσεις Έλληνες να συζητούν για πολιτικά θέματα. Η αλήθεια είναι ότι αφότου ακούσεις περί τα 10 δεύτερα διαλόγων τρέχεις πανικόβλητος ψάχνοντας το Ρήνο για να πέσεις μέσα να πνιγείς.

Ζώντας περισσότερα χρόνια στο εξωτερικό και συγκρίνοντας την Ελληνική πολιτική πραγματικότητα με άλλων χωρών δεν μπορεί παρά να σου φαντάζει γελοία. Δεν γνωρίζω πως καταφέραμε η πολιτική σκηνή της χώρας να είναι πιο γελοία από φτηνή παραγωγή ριάλιτι.

Δεν μπορείς να γράφεις για κάτι το οποίο είναι χειρότερο από φτηνή παραγωγή ριάλιτι. Πρέπει να αλλάξει ολόκληρη η παραγωγή. Κοινώς πρέπει να αλλάξει το σύνολο του πολιτικού σκηνικού και ακόμα χειρότερα όλοι αυτοί που τους στηρίζουν και τους ψηφίζουν.

Ένα μικρό blog που το διαβάζει συγκεκριμένο κοινό αηδιασμένο από την πολιτική κατάσταση της χώρας δεν μπορεί να αλλάξει πολλά. Θεωρώ ότι δεν μπορεί να αλλάξει τίποτε.

Έχω κάνει πολλές "επαναστατικές" δράσεις στο διαδίκτυο παλαιότερα. Το πρόβλημα ήταν πάντα η συμμετοχή του κόσμου. Επαναστατικά άρθρα και ποστ στο φουμπού δεν αλλάζουν κάτι. Θεώρησα ότι θα έπρεπε να κάνω πλατφόρμες για να επιτευχθεί έστω κάτι. Το επάγγελμά μου το επέτρεψε αυτό. Μπορώ να σχεδιάσω και να υλοποιήσω οτιδήποτε. Έκανα πλατφόρμες δράσεων, ιδεολογικά πλαίσια, μοντέλα μιας καλύτερης χώρας. Στήριξη δεν έλαβα από πουθενά και κανέναν.

Αυτό που δεν μπορώ να κάνω είναι να πείσω κάποιον να σηκωθεί από τον καναπέ του. Να πει την άποψή του εκεί και με τον τρόπο που πιθανώς να εισακουσθεί. Επίσης μόνος δεν μπορείς να κάνεις τίποτε.

Το κλειδί για να εισακουσθείς έστω και σε κάτι μικρό και ασήμαντο είναι η μαζικότητα. Είναι το μόνο το οποίο φοβούνται.