Τι συμβαίνει όταν συνδυάσεις κλείσιμο εταιρείας με γαστρεντερίτιδα, λοίμωξη του αναπνευστικού, ανεργία και καθυστερημένους υπηρεσιών του κράτους;

Λογικά ψάχνεις σαρανταπεντράρι. Το καθαρίζεις. Το γεμίζεις. Το αδειάζεις στο κεφάλι σου. 

Τόσο απλό.

Δεν μπορώ καν να σας γράψω πόσο άσχημα μπορεί να είναι τα πράγματα. Διαβάζουν και περίεργοι τους οποίους έχω εντελώς χεσμένους. Πάλι όμως δεν μπορώ να τα γράψω όπως πραγματικά είναι. Στην πλήρη τους διάσταση. Για διάφορους λόγους.

Μια μόνο μικρή λεπτομέρεια δεν το αδειάζεις. Δεν το αδειάζεις αν έχεις παιδιά. Σε κάθε άλλη περίπτωση θα το σκεφτόμουν σοβαρά. Άλλη μια μικρή λεπτομέρεια. Θα έπρεπε να έχω σαρανταπεντράρι. Και σφαίρες. Μάλλον όχι πολλές. Μια λογικά φτάνει. Πως μπορείς να αστοχήσεις αν σημαδεύεις το μυαλό σου. Πόση γκαντεμιά μπορεί δηλαδή να παίζει.

Ναι, λογικά θα αστοχούσα ή θα ανατιναζόταν το όπλο. Με τόση γκαντεμιά που με δέρνει το τελευταίο διάστημα.

Ο τίτλος του άρθρου είναι πραγματικός. Δεν μου έχει συμβεί ποτέ στη ζωή μου στα καπάκια να περάσω γαστρεντερίτιδα και σοβαρή λοίμωξη του αναπνευστικού. Βαρέθηκε να με βλέπει ο Θεός Ρωσάκος γιατρός μου. Να είναι καλά και αυτός. Με κρατάει όρθιο με όποιο τρόπο μπορεί.

Δεν είναι μόνο τα παραπάνω. Είναι η πλήρης αποσταθεροποίηση της αρτηριακής μου πίεσης. Δεν λέει να ισορροπήσει κάπου. Τη μια στιγμή ανατινάζεται το κεφάλι σου και την επόμενη λιποθυμάς. Τέλεια φάση. Σας συνιστώ να την δοκιμάσετε και εσείς. Πολύ πλάκα. Τη μια πας από εγκεφαλικό και την άλλη από λιποθυμικό επεισόδιο. Ιδίως αν είσαι με ποδήλατο σε δρόμο με κίνηση γιατί πούλησες το αυτοκίνητό σου. Καύλα.

Βδομάδες πλέον με κομμάρες, πόνους στο πεπτικό, βήχα στα όρια της ασφυξίας. Τόσο χάλια που με κόπο βλέπω για να γράψω το άρθρο που μόλις διαβάζετε. Κάθε μέρα όμως στο δρόμο. Τρέξιμο, χαρτιά, τηλέφωνα. Ούτε μια μέρα στο κρεβάτι. Ούτε μια. Γιατί στα τηλέφωνα; Για 100 υποθέσεις. Φυσικά όχι μόνο δικές μου.

Στα καπάκια κλείνεις με όσο πιο όμορφο τρόπο γίνεται μια εταιρεία. Τι δουλειά και αυτή. Κόλαση.

Πακέτο με όλα αυτά παλεύεις να επιβιώσεις προσπαθώντας να συννενοηθείς με τα απόλυτα καθυστερημένα δίποδα του γερμανικού δημοσίου. Δημοσίου που δεν είναι ακριβώς δημόσιο. Ούτε οι ίδιοι ξέρουν τι ακριβώς σκατά είναι.

Δεν βλέπω καθαρά, δεν αναπνέω καθαρά, δεν σκέφτομαι καθαρά, δεν περπατάω καθαρά. Σκέφτομαι τι να κάνω.

Θα πάω μια βόλτα. Χωρίς το παιδί; Θα μείνει μέσα; Είναι έξυπνο να περπατάει με έναν πατέρα που το χάνει; Μάλλον όχι. Πρώτα να μαζέψω τον εαυτό μου και μετά με τη μικρή. Αρκεί να μην πάρει χαμπάρι όσο γίνεται.

Θωμά πάνε μια βόλτα μόνος και get your shit together man.

Τα λέμε μόλις μαζέψω το κρανίο μου ανάμεσα στα αυτιά μου.

Καλό Σαββατοκύριακο στους αναγνώστες μου.

Εσάς τους εκάτο την ημέρα σας φιλώ στο κούτελο.