Πέρασαν 12 μέρες χωρίς άρθρο. Πόσα πράγματα συνέβησαν μέσα σε αυτό το διάστημα.

Πέρασαν 12 μέρες χωρίς άρθρο. Πόσα πράγματα συνέβησαν μέσα σε αυτό το διάστημα.

Δώδεκα μέρες μέσα στο κατακαλόκαιρο που αναγκάστηκα να κάνω πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Συγχωρέστε με για τον τρόπο γραφής αλλά ακόμα δεν έχω συνέλθει. Είμαι ντεφορμέ στο γράψιμο σήμερις.

Τι να πρωτογράψω

Ένα από τα προβλήματα των blogs, κοινωνικών δικτύων, καναλιών βίντεο είναι ότι τα διαβάζουν και τα βλέπουν και λάθος άνθρωποι. Άνθρωποι άρρωστοι που επισκέπτονται τη δουλειά σου μόνο και μόνο για να πουν "το είχα πει", "το ήξερα εγώ" κτλ. Άνθρωποι κενοί, χωρίς ζωή, χωρίς επιτυχίες, χωρίς πρόοδο. Ζουν μέσα από τις ζωές άλλων.

Αυτό είναι ένα γενικότερο πρόβλημα όταν γράφεις ή γενικότερα δημιουργείς περιεχόμενο το οποίο προβάλλεται δημόσια. Είναι θέμα απόφασης αν θα λογοκρίνεις τον ίδιο σου τον εαυτό προστατεύοντάς τον από ηλίθιους ή γράφεις αυτά που πραγματικά σου συμβαίνουν αγνοώντας τους καθυστερημένους επικεντρώνοντας την προσπάθειά σου στο πολύ μεγαλύτερο υπόλοιπο κοινό που είναι νορμάλ.

Έχω γνωρίσει εκπληκτικούς ανθρώπους μέσα από αυτή την διαδικασία. Για εσάς και μόνο συνεχίζω να γράφω.

Θλίψη για τα θύματα της φωτιάς

Σαν απλός πολίτης θα ήθελα και εγώ να εκφράσω τη θλίψη μου και τα συλλυπητήρια στους συγγενείς και φίλους των θυμάτων της φονικής πυρκαγιάς.

Δεν θα σχολιάσω τα αίτια, τις ευθύνες ή οτιδήποτε άλλο σχετικά με την καταστροφή. Αρθρογραφώ από το 1992 για τα κακώς κείμενα της χώρας που τόσο αγάπησα. Δυστυχώς στην πορεία κατάντησα ο γραφικός της παρέας και ουσιαστικά σταμάτησα τις αναλύσεις. Ούτως ή άλλως οι άνθρωποι αυτοί χάθηκαν. Έχω και εγώ μια κόρη που κοντεύει τα 9. Αν την έχανα δεν μπορώ να διανοηθώ πως θα ήμουν. 

Πολύ φοβάμαι ότι η καταστροφή αυτή ήταν μόνο η αρχή. Η χώρα είναι πλέον παντελώς ανοχύρωτη για πολλούς λόγους όπως αποδείχθηκε. Αυτό σημαίνει ότι είναι έρμαιο των φυσικών και καιρικών φαινομένων που πλανητικά έχουν τρελαθεί. Δεν αρκεί το φιλότιμο μιας χούφτας πυροσβεστών, εθελοντών και οργανώσεων. Δεν αρκεί η απίστευτη ανταπόκριση πολιτών και επιχειρήσεων για βοήθεια σε φαρμακευτικό υλικό και είδη πρώτης ανάγκης.

Σάββατο στα επείγοντα περιστατικά νοσοκομείου

Ναι, έφτασα εκεί. Ανάσκελα με έντονους πόνους στο στήθος και μια βελόνα καρφωμένη στο χέρι. Με μηχανήματα γύρω μου να κάνουν περίεργους θορύβους. Κοιτώντας τα έντονα φώτα στο ταβάνι και σιγομουρμουρίζοντας στον εαυτό μου "μπράβο μαλάκα τα κατάφερες".

Υποψία εμφράγματος.

Έκαναν τις απαραίτητες εξετάσεις. Τελικά μετά από λίγες ώρες οι πρώτοι δείκτες έδειξαν ότι μάλλον δεν ήταν έμφραγμα. Υπέγραψα ότι με δική μου ευθύνη πηγαίνω σπίτι μου. Δεν είχα καμία διάθεση να κάτσω μέσα για καμιά βδομάδα.

Γιατί όλα αυτά

Παλεύω σχεδόν όσα χρόνια παλεύει η Ελλάδα να επιβιώσει. Περίπου δέκα χρόνια στη μάχη, αρχικά στην Αθήνα και στη συνέχεια στη Γερμανία. Τη μάχη αυτή δεν θα την έδινα αν δεν υπήρχε ένα πανέμορφο και γλυκύτατο κορίτσι στη ζωή μου. Η κόρη μου.

Η μάχη πάει πολλά χρόνια. Κατά τη διάρκεια της μάχης έβαλα τον εαυτό μου και την υγεία μου σε δεύτερη μοίρα. Τελικά από μόνη της μπήκε σε πρώτη μοίρα. Είμαι μη καπνιστής περίπου για δυο μήνες πια. Ήμουν μανιώδης καπνιστής.

Ο γιατρός μου προσπάθησε να με σώσει ρυθμίζοντας πίεση και χοληστερίνη με φαρμακευτική αγωγή. Το πρόβλημα. Κόβοντας το τσιγάρο η πίεση έπεσε κατακόρυφα. Μαζί και με την αγωγή βρέθηκα με 50 σφυγμούς και χαμηλή πίεση. Σχεδόν αδύνατο να λειτουργήσω έτσι.

Όλα τα παραπάνω ταυτόχρονα με τη λήψη και άλλων φαρμάκων για γαστρίτιδα και άλλα. Αν σας πω ότι και το πεπτικό έστρωσε και δεν χρειάζομαι ακόμη και αυτά τα φάρμακα;

Γενικά έγιναν υπερβολικά πολλές αλλαγές στον οργανισμό μου. Σε συνδυασμό και με το περίεργο καλοκαίρι (καύσωνας βδομάδων στη Γερμανία) τα έχω παίξει. Παλεύω να τα ρεγουλάρω όλα γιατί κάνω ένα νέο ξεκίνημα. Σαν άνθρωπος, σαν επαγγελματίας, σαν οργανισμός.

Φονικό στρες

Η εταιρεία που είχα στήσει πήγαινε τελευταία στον αυτόματο. Από τους τέσσερις μετόχους απομείναμε να παλεύουμε η Βίκυ και εγώ. Πέσαμε προφανώς θύμα "επενδυτών" απατεώνων. Θα γράψω πολλά για αυτό το θέμα στο μέλλον.

Βάζω στο ψυγείο την εταιρεία και αναζητώ δουλειά. Το ίδιο θα κάνει και η Βίκυ. Προσωρινά ή μόνιμα δεν το γνωρίζω ακόμα.

Το να έχεις 4-5 πλατφόρμες αξίας πολλών χιλιάδων ευρώ στους δίσκους σου και να μην μπορείς να τις προωθήσεις στην αγορά λόγω μηδενικών πόρων και προσωπικού μπορεί να σε οδηγήσει στην παράκρουση. Ιδίως τη στιγμή που επένδυσες 3 χρόνια ανελλιπούς γραφής κώδικα για να ολοκληρωθούν. Ένα τιτάνιο έργο.

Το να έχεις πέσει θύμα επενδυτών-καταστροφέων είναι επίσης κάτι το οποίο μπορεί να σε οδηγήσει να γίνεις εγκληματίας ή να πας καρφί για το τρελάδικο. Προσπαθώ να μην κάνω τίποτε από τα παραπάνω.

Είμαι όμως ακόμα όρθιος. Τη γλίτωσα το Σάββατο. Εύχομαι τουλάχιστον να είμαι καλά ώστε να δω την κόρη μου να μεγαλώνει.

Σας ζητώ συγνώμη που έκανα 12 μέρες να γράψω άρθρο. Εύχομαι να μην ξανασυμβεί.