Ο Ρώσος γιατρός μου. Όταν τιμάς τον τίτλο του γιατρού και το μικρό σου όνομα.

Στην Ελλάδα δεν θα το κρύψω είχα δημιουργήσει μια λίστα εξαιρετικών γιατρών τους οποίους καλούσα κάθε φορά που είχα κάποιο πρόβλημα. Μου πήρε αρκετό καιρό για να τους βρω αλλά ήμουν σε πολύ καλό δρόμο. Εξαιρετικοί γιατροί τους οποίους φυσικά πλήρωνα από την τσέπη μου.

Ερχόμενος Γερμανία χρειάστηκα καταρχάς τη δεκαπλάσια ιατρική υποστήριξη από ότι στην Ελλάδα. Κύρια αιτία το απάνθρωπο περιβάλλον και το άγχος. Οι Γερμανοί έχουν δημιουργήσει για τον ίδιο τους τον εαυτό ένα αγκυλωμένο και βαθιά αρρωστημένο πλαίσιο ζωής.

Δεν γνώριζα κανέναν και όλως παραδόξως ελάχιστοι μου συνέστησαν κάποιο γιατρό ως "καλό". Έκτοτε έχω αλλάξει καμιά δεκαριά γιατρούς όλων των ειδικοτήτων. Το τι απάνθρωπα ζώα έχω συναντήσει δεν περιγράφεται. Άνθρωποι των οποίων θα έπρεπε να αφαιρεθεί άμεσα η άδεια άσκησης επαγγέλματος και να τους στείλουν με κλωτσιές πίσω στα θρανία.

Σε μεγάλο βαθμό δεν ευθύνονται οι γιατροί της χώρας για τις κακές υπηρεσίες και τον σταρχιδισμό τους. Η Μέρκελ εκτός του ότι διέλυσε την Ευρώπη διέλυσε και το γερμανικό σύστημα υγείας. Οι γιατροί παίρνουν από τον κύριο ασφαλιστικό φορέα 20€ το τρίμηνο για έναν ασθενή. Ποσό γελοίο. Τόσο ήταν, αν κάτι άλλαξε ενημερώστε με στα σχόλια. Τα ιατρεία έχουν χιλιάδες πελάτες για να μπορούν να ανταπεξέλθουν οικονομικά οπότε μετατρέπεσαι αυτομάτως από ασθενή σε έναν απλό κωδικό. Δεν μπορεί να σε γνωρίζει προσωπικά και το ιστορικό σου. Δεν θέλει καν να ασχοληθεί μαζί σου. Δεν προλαβαίνει. Σε μερικές ειδικότητες απλά για να πάρεις ραντεβού περνούν έως και τρεις μήνες. Ως τότε έχεις πεθάνει.

Έχω βριστεί με κάτι Γερμανούς γιατρούς που είχα παλαιότερα. Εντελώς ζωώδης αντιμετώπιση. Ο ένας μου είπε στα μούτρα "ξέρεις πόσο χρόνο έχω για να ασχοληθώ μαζί σου; Δυόμιση λεπτά. Τόσα σου αναλογούν". Αναφερόταν προφανώς στο περιβόητο εικοσάρικο το τρίμηνο. Έχασα τις αισθήσεις μου μέσα στο ιατρείο και με συνέφεραν με σωληνάκια. Ήταν η τρίτη φορά στη ζωή μου που έσβησαν τα φώτα στα καλά καθούμενα.

Ερχόμενος στο Ντίσελντορφ επίσης δεν γνώριζα κανέναν. Ακόμα και σήμερα γνωρίζω ελάχιστους στην πόλη. Όχι φίλε μου δεν θα κάνεις φίλους Γερμανούς. Όχι γιατί δεν το θέλεις εσύ αλλά γιατί δεν το θέλουν αυτοί. Πήγα λοιπόν τυχαία σε ένα γιατρό στη γειτονιά μου. Ρώσος.

Ο άνθρωπος ασχολήθηκε μαζί μου. Προσπάθησε (ή τουλάχιστον έτσι δείχνει) να έρθει στη θέση μου. Με στήριξε με διάφορους τρόπους κάνοντας εξετάσεις, με αγωγές, με πειράματα, ό,τι μπορούσε. Έδειχνε να πονάει όταν μου είπε ότι έχω ακόμα 5 χρόνια ζωής αν συνεχίσω έτσι. Δεν έχω δει γιατρό να του ξύνεται παπάρι στη Γερμανία εκτός του Ευγένιου (ναι έτσι τον λένε).

Ειδικός στην καταπολέμηση του πόνου (ναι είναι ειδικότητα αυτό) με διάφορους τρόπους. Φίλοι και γνωστοί έκαναν βελονισμό στο συγκεκριμένο γιατρό και σώθηκαν. Δεν έκανα κάτι τέτοιο ακόμα αλλά γιατί να μην το δοκιμάσω αν χρειαστεί.

Σήμερα τουλάχιστον οι δείκτες μου είναι καλύτεροι από τότε που ήμουν 20. Τελευταία και μετά τη διακοπή του καπνίσματος νιώθω να κατοικώ σε νέο σώμα.

Σε ευχαριστώ Ευγένιε. Τιμάς τον τίτλο του ιατρού και το μικρό σου όνομα.