Επιστρέφουμε στο πρόγραμμα. Κάμερα σε μένα.

Περάσαμε ένα όμορφο αλλά ταυτόχρονα επεισοδιακό Σαββατοκύριακο. Από τη μια "βριζόμουν" με τον πάροχο διαδικτύου διότι με άφησε χωρίς ίντερνετ χωρίς λόγο. Από την άλλη ανακαλύψαμε μια πανέμορφη λίμνη πολύ κοντά στην πόλη και βρέξαμε τον κώλο μας.

Η σελίδα έμεινε χωρίς άρθρα ουσιαστικά ως σήμερα (έγραψα ένα στην Αγγλική έκδοση) διότι απλούστατα δεν μπορούσα να τα ανεβάσω. Είναι τρομακτικό σαν σκέψη το 2018 στην πρωτεύουσα της Ρηνανίας-Βεστφαλίας, στο ισχυρότερο κρατίδιο της ισχυρότερης χώρας της Ευρώπης να παλεύεις και να βρίζεσαι για λίγο διαδίκτυο.

Το διαδίκτυο θα έπρεπε όπως έχω γράψει παλαιότερα να παρέχεται δωρεάν έστω σε περιορισμένη ταχύτητα και όγκο. Αποτελεί την μεγαλύτερη βιβλιοθήκη του κόσμου και η πρόσβαση σε αυτήν θα έπρεπε να παρέχεται ανεξαρτήτως της οικονομικής δυνατότητας γονιών ή του ιδίου.

Χθες φάγαμε τη μισή τουλάχιστον μέρα σε γιατρούς όπως πρέπει όταν είσαι μετανάστης στη Γερμανία. Πριν καιρό διάβαζα ένα άρθρο ότι οι μισοί Έλληνες που έρχονται μετανάστες εδώ καταλήγουν είτε με ψυχοφάρμακα είτε στα ψυχιατρεία κατευθείαν.

Στη δική μου περίπτωση (όπως και φίλων) απλά η υγεία πήρε την κατιούσα. Το αγχωτικό και αρρωστημένο περιβάλλον σε συνδυασμό με τον κακό καιρό και την έλλειψη θάλασσας σε γηράσκει δέκα φορές ταχύτερα. Αυτός είναι ο λόγος που μου δίνω ακόμα τέσσερα χρόνια το πολύ σε αυτή την χώρα. Μια δεκαετία εδώ αρκεί και περισσεύει σε περίπτωση που θέλεις να παραμείνεις ζωντανός. Η ερώτηση φυσικά είναι που πας μετά διότι φίλοι από Αγγλία, Καναδά και Αμερική μου περιγράφουν ότι και εκεί η κατάσταση είναι τραγική σε ότι αφορά μια ανθρώπινη ζωή. Θα δούμε σε τέσσερα χρόνια.

Σε ό,τι αφορά το κάπνισμα για όσους ενδιαφέρονται κλείνω πλέον μήνα άκαπνος και νιώθω καλύτερα. Υπάρχει ένα πρόβλημα υγείας το οποίο θα διαλευκάνω στις 30 του μηνός και αφορά την καρδιά. Αν δεν διαλύθηκε τελείως έχω ελπίδα. Θα δείξει όμως.

Σας εύχομαι μια καλή βδομάδα.