Μια βδομάδα χωρίς τσιγάρο. Πάμε για τη δεύτερη.

Για πότε πέρασε χαμπάρι δεν πήρα. Δεν κάπνισα γύρω στα 450 τσιγάρα την ώρα που γράφω το άρθρο. Το νούμερο προκύπτει από το μετρητή που έφτιαξα: http://idontsmoke.tomsnews.net/

Σχεδόν μισή χιλιάδα τσιγάρα! Πόσο ντουμάνι ήμουν. Η αλήθεια είναι ότι περίμενα να νιώθω πολύ καλύτερα. 450 τσιγάρα είναι πολλά.

Νιώθω καλύτερα είναι η αλήθεια. Ίσως όχι όσο περίμενα διότι μάλλον είμαι και ανυπόμονος. Τα προβλήματα με το κυκλοφορικό μου σταμάτησαν. Ισορρόπησε κάπου όλο το σύστημα. Είχα διάφορα θεματάκια στην αρχή τα οποία όμως τώρα δείχνουν να έχουν εξομαλυνθεί. Τη μια έσκαγε το κεφάλι μου από υπέρταση και την άλλη κοιμόμουν όρθιος. Ίσως να επηρέασε και ο καιρός που τον παίρνει ασύστολα και εδώ όπως και στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Έχω περισσότερη αντοχή στην εργασία μου. Αυτό το παρατήρησα. Δουλεύω πιο συγκεντρωμένα, πιο μεθοδικά, για περισσότερη ώρα. Αυτό δεν το περίμενα. Περίμενα το πουσάρισμα του τσιγάρου να με έκανε πιο παραγωγικό. Τελικά δεν ίσχυε ούτε αυτό.

Λογικά δεν θα γράψω άλλο άρθρο για τη διακοπή του καπνίσματος μιας και δεν υπάρχουν πολλά να σας γράψω. Δεν μου λείπει το κάπνισμα και αρχίζω να ανακαλύπτω πράγματα τα οποία είχα ξεχάσει (κάπνιζα από τα 30 μου).

Το φαγητό είναι πιο νόστιμο, η όσφρηση πολύ καλύτερη. Δεν μπορώ όμως να πω ότι τρώω περισσότερο. Τελικά το ότι μετά τη διακοπή αρχίζεις να τρως σα βόδι τουλάχιστον στη δική μου περίπτωση δεν ισχύει. Τουλάχιστον έως τώρα. Δεν είχα ποτέ ιδιαίτερη εξάρτηση με το φαγητό ή τα γλυκά.

Ανεβαίνω τις σκάλες χωρίς να βαριανασαίνω. Το παρατήρησα το πρωί. Ήρθα στο γραφείο μου, έφτασα στην πόρτα και περίμενα τους κλασικούς 120 σφυγμούς. Τίποτε απολύτως. Όλα χαλαρά. Είχα δεν είχα 80.

Είναι μικρό το διάστημα της διακοπής και όμως τα 450 κάνουν τη διαφορά. Επιτέλους θα μπορέσω να κάνω και κάποια πράγματα που πάντοτε ήθελα και δεν είχαν κανένα νόημα ως τώρα. Όπως το βάψιμο ή την αλλαγή σπιτιού και (μη γελάσετε) τη λεύκανση δοντιών.

Η οικονομική συγκυρία (όπως φαντάζομαι για πολλούς από εσάς) είναι άσχημη. Ναι, ερχόμενος Γερμανία δεν το λύνεις μάλλον ούτε αυτό. Αλλά ίσως το μεγαλύτερο δώρο, ίσως και σωτήριο για τη ζωή μου η διακοπή του καπνίσματος. Αυτό δεν έγινε φυσικά μόνο του. Κάποιοι με στήριξαν και με ενθάρρυναν για αυτό.

Δεν θέλω να λέω μεγάλες κουβέντες αλλά είναι ένα δώρο θεωρώ που ήρθε για να μείνει. Τελευταία το τσιγάρο δεν ήταν πια απόλαυση. Θεωρώ ότι ο χειρότερος καπνός του πλανήτη για κάποιο ανεξήγητο λόγο καταλήγει στη Γερμανία. Από γεύση σαβούρα. Στην Ελλάδα κάπνιζα Καρέλια. Εδώ δεν πωλείται. Σκατά τσιγάρα, πανάκριβα, με αραιό καπνό (τρεις τζούρες) και 100 παρενέργειες. Μάλλον εισαγωγή από Τσερνομπίλ κάνουν εδώ πέρα.

Είχα το μόνιμο άγχος να μην ξεμείνω και το κόστος των τσιγάρων εμετικό. Εκμετάλλευση στο έπακρο άρρωστων ανθρώπων όπως οι καπνιστές. Αν ήταν για το καλό των καπνιστών θα βοηθούσαν με διάφορους άλλους τρόπους να το κόψουν. Δεν είδα κάτι τέτοιο αν και αναζήτησα βοήθεια. Τελικά το έκοψα μόνος μου. Επικοινώνησα και με τον ασφαλιστικό μου φορέα, μίλησα πριν καιρό και με το γιατρό μου. Στην παπάρα τους όλοι. Κανένα μεθοδικό σύστημα στήριξης πασχόντων από αυτή τη φονική εξάρτηση.

Αυτά για τη βάσανο του καπνίσματος και θεωρώ ότι είμαι πλέον έστω και λίγο πιο ελεύθερος άνθρωπος.