Οδηγός επιβίωσης στη Γερμανία του 2018. Μείωση του συντελεστή τριβής. @gardumpa Germany 2 months ago

Τη χώρα την γνωρίζω από παιδί. Για την ακρίβεια παιδί μεταναστών και εγώ γεννήθηκα εδώ.

Η χώρα ήταν πάντα "αυστηρή", σχεδόν αστυνομοκρατούμενη όπως λέει και ο φίλτατος δικηγόρος μου. Αυτό είναι γνωστό, η αλήθεια είμαι και λίγο βιτσιόζος και μου άρεσε. Μου άρεσε η ευταξία, η οργάνωση, η συνέπεια και η συνέχεια. Η αλήθεια είναι ότι παρότι λατρεύω την Ελλάδα το χάος της μου προκαλούσε χρόνια δυσφορία.

Ερχόμενος εδώ γνωρίζεις ότι δεν έρχεσαι σε ένα κράτος μπάχαλο όπου θα κάνεις ότι θέλεις. Αυτά είναι γνωστά. Είχα και το πλεονέκτημα της σχεδόν άριστης γνώσης γερμανικής που θα με βοηθούσε να ενταχθώ πιο ομαλά και να αναπτύξω σχέσεις και φιλίες, γιατί όχι συνεργασίες με πολίτες της χώρας που με φιλοξενεί. Δεν το αναφέρω απλά, το προσπάθησα συστηματικά και μεθοδικά. Απέτυχα είναι η αλήθεια. Ήταν και η περίοδος που ένα μπαράζ δημοσιεύσεων στον τύπο αποκαλούσε τους Έλληνες "απατεώνες και κλέφτες". Υπό την ανοχή φυσικά της κυβέρνησης της Γερμανίας. Ουδέποτε έγιναν συστάσεις ούτε εγκάλεσαν κάποιο μέσο στη θέση του.

Στόχος μου ήταν και η βελτίωση των γνώσεων της γερμανικής γλώσσας ιδίως στο γραπτό λόγο. Επί δεκαετίες η εκμάθηση γερμανικών αποτελούσε πρωταρχικό και στρατηγικό στόχο της ίδιας της χώρας. Στήριζε μέσω των επιχειρήσεων και δεκάδων προγραμμάτων την εκμάθηση της γλώσσας σε ανθρώπους που αποφάσιζαν να εργαστούν στη χώρα. Επιδοτούσε τόσο τον χρόνο όσο και το κόστος εκμάθησης ιδίως μέσα από τις επιχειρήσεις.

Αυτή ήταν η Γερμανία που γνώρισα από παιδί. Μια ευνομούμενη χώρα, με τα προβλήματα ρατσισμού πάντα στον πυρήνα της κοινωνίας αλλά σε μικρό ποσοστό, ανοιχτή σε μετανάστες ακριβώς διότι χρειαζόταν εργατική δύναμη και μυαλά.

Η Γερμανία του 2018

Δεν είναι η χώρα που ήταν. Σκληρή αστυνομοκρατούμενη χώρα παραμένει. Παράλληλα όμως έχει γίνει και άνδρο παρανομίας, λοβιτούρας και κομπίνας σε επίπεδο όμως των ισχυρών. Οι αδύναμοι συνθλίβονται κάτω από την μπότα της πολυνομίας και της έλλειψης υπεράσπισης σε οποιοδήποτε επίπεδο.

Η ρατσιστική συμπεριφορά γιγαντώθηκε. Έφτασε ακροδεξιό κόμμα να είναι σήμερα αντιπολίτευση και αυτό τα λέει όλα.

Η εκμάθηση γερμανικών υπάρχει ακόμα. Αλλά δεν προωθείται πια. Ίσως δεν αποτελεί πια στρατηγικό στόχο.

Η οργάνωση και συνέπεια χάθηκαν. Μάλλον χαώδη θα χαρακτήριζα την κατάσταση σε ότι αφορά τη συνέπεια και τη λαγνεία τους για "ραντεβού". Το θεωρούσα πριν χρόνια αδιανόητο να δω τέτοιο χάος σε ότι αφορά το δημόσιο, τη γραφειοκρατία και τη συνέπεια των επιχειρήσεων. Αν μου το έλεγε κάποιος πριν μια δεκαετία θα γελούσα μαζί του.

Όλα αυτά οδήγησαν τους πολίτες μιας κάποτε εύρωστης χώρας να τα έχουν παίξει. Δεν είναι η πρώτη χώρα που αντιμετωπίζει μια κρίση. Μια κρίση δέκα φορές πιο ήπια από αυτή της Ελλάδας. Δεν έχουν όμως συνηθίσει έτσι. Είχαν τους παχουλούς μισθούς τους, τα ταξίδια τους τρεις φορές το χρόνο, το ωραίο σπίτι και φυσικά το νέο γερμανικό αυτοκίνητο. Πάνε αυτά.

Αυτά οδήγησαν σε μια νευρικότητα έως αρρώστια. Χθες τρελάθηκα πάλι. Μίλησα με δυο ανθρώπους στο τηλέφωνο. Θεωρούσα ότι κάλεσα ανθρώπους. Αυτό που άκουσα στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν νευρωτικά καθάρματα τα οποία μου θύμισαν εποχές πριν το 1945. Ανθρώπους τους  οποίους επέλεγε ο Χίτλερ και τους στρατολογούσε απευθείας στις επίλεκτες ομάδες του. Αυτό με ώθησε να γράψω και το σημερινό άρθρο.

Δεν είναι μόνο το τι συναντώ στο τηλέφωνο. Είναι και τι βλέπω στο δρόμο κάθε μέρα. Νευρωτικά όντα έτοιμα να σε κατασπαράξουν. Μια εικόνα σοκ.

Πως επιβιώνεις σε αυτή την κατάσταση;

Η ερώτηση του 1.000.000$. Υπάρχουν πολίτες της χώρας που επιβιώνουν μια χαρά εδώ και δεκαετίες. Δεν επιστρέφει σχεδόν κανείς, ίσα-ίσα φέρνουν και όλο το σόι από την πατρίδα τους. Οι Τούρκοι!

Πως αλήθεια τα καταφέρνουν; Όχι, δεν αποτελεί αλήθεια ότι το σύνολο ζει με επιδόματα. Οι περισσότεροι ζουν εργαζόμενοι τίμια σε επιχειρήσεις είτε δικές τους είτε γερμανικές παραγωγές. Γνώρισα 5 τέτοιους και γίναμε και φίλοι. Δεν είναι όλοι οι Τούρκοι οπαδοί του Ερντογάν με μεγαλοιδεατισμούς. Ούτε φανατικοί ισλαμιστές. Τα παιδιά ειρωνευόταν την κατάσταση της χώρας τους όπως κάνουμε εμείς για τη δική μας.

Μειώνουν τον συντελεστή τριβής

Όχι δεν είναι μηχανικοί. Το κάνουν για να επιβιώσουν. Ασυνείδητα. Είναι επιλογή επιβίωσης. Δεν έχουν πολλές επιλογές. Η κατάσταση στη χώρα τους δεν είναι μόνο οικονομικά άσχημη αλλά υπάρχουν και θεμελιώδη προβλήματα δημοκρατίας και ελευθερίας.

Τι γίνεται αν ένα σώμα τρίβεται σε ένα άλλο και έχει υψηλό συντελεστή; Θερμαίνεται, λιώνει, καίγεται. Αναφέρομαι στην καθημερινή τριβή του εαυτού σου με τους γερμανούς. Θα έρθεις σε επικοινωνία δεν γίνεται αλλιώς. Τουλάχιστον για θέματα που αφορούν την καθημερινότητα, τη δουλειά σου και το σπίτι σου.

Εργάζονται λοιπόν σε δικά τους μαγαζιά ή παραγωγές. Στα δικά τους μαγαζιά συνομιλούν και συναναστρέφονται με Τούρκους. Στις παραγωγές μιλούν πάλι μεταξύ τους στα διαλείμματα. Αποφεύγουν πάρε-δώσε με γερμανούς. Στην επιχείρηση που προανέφερα προτιμούσαν να κάνουν παρέα με εμάς (ήμασταν 5 Έλληνες).

Στο σπίτι βλέπουν τουρκική τηλεόραση, τρώνε τα δικά τους φαγητά, ασχολούνται με τη δική τους θρησκεία. Όσο για τη γνώση της γερμανικής γλώσσας υπάρχουν άνθρωποι εδώ που δεν μιλούν μετά από 20 χρόνια. Στην αρχή μου προκάλεσε εντύπωση αυτό.

Διακοπές πάνε στην πατρίδα τους, ψωνίζουν προϊόντα από τα δικά τους μαγαζιά. Ναι, υπάρχουν τουρκικά σούπερ μάρκετ εδώ. Δεν υπάρχουν μόνο σούπερ μάρκετ αλλά μαγαζιά κάθε είδους. Στον κλάδο δε της εστίασης θα έλεγα ότι έχουν πια το πάνω χέρι σε πολλές περιοχές.

Δικηγόρο, γιατρό, μπογιατζή, υδραυλικό, ηλεκτρολόγο επιλέγουν αν μπορούν πολίτη της χώρας τους.

Ζουν δηλαδή δεκαετίες στη Γερμανία μη γνωρίζοντας ότι έχουν μεταναστεύσει.

#αλήθεια #γερμανία #ανθρώπους #συνέπεια #συντελεστή #παραγωγές #εκμάθηση #δεκαετίες #γλώσσας #μαγαζιά