Με αφορμή το τείχος του Βερολίνου 

 

Αυτό που θα διαβάσετε σήμερα είναι πέρα για πέρα αληθινό 

Το 1970 λοιπόν κι όντας η μητέρα μου μόλις δεκαεννέα ετών και ήδη μητέρα, δούλευε στην εταιρεία Henkel. Το τεράστιο αυτό εργοστάσιο, όπου συστάθηκε και η πρώτη γερμανική Βουλή μετά τον δεύτερο παγκόσμιο, σπούδαζε κάθε χρόνο τετρακόσιους άπορους φοιτητές και τους έκανε χημικο´υς. Η μητέρα μου λοιπόν τότε δούλευε στην καντίνα που τάιζε αυτά τα παιδιά και προσωπικό φυσικά. 

Είχαν λοιπόν έναν υπάλληλο φύλαξης, πρώην αστυνομικό περίπου εξήντα ετών και μια μέρα ρωτά τη μητέρα μου τι φαγητό είχε παρόλο που ήταν αναρτημένο το μενού. Στην ποδιά της η μητέρα μου είχε καρτελάκι με το όνομά της. Ακολουθεί ο διάλογος, όπου γ ο γερμανός όπου μ η μητέρα μου:

(Γ)- Τι φαγητό έχουμε σήμερα κ.Πανάγου;

(Μ)- Ψάρι όπως λέει και το μενού στην πόρτα. (δεν διευκρινίζει τι ψάρι ενώ στο μενού γράφει).

(Γ)- Α, δεν τρώω ψάρια από θάλασσες που κολυμπούν έλληνες και τούρκοι διότι είναι μολυσμένα.

(Μ)- Μα το ψάρι το συγκεκριμένο ήταν Ατλαντικού κι εκεί δεν κολυμπούν έλληνες και τούρκοι. Κι αν έχουν κολυμπήσει πως και σας ενοχλεί αυτή η μόλυνση, αν υπάρχει κιόλας, και δεν σας ενοχλεί ο μολυσμένος αέρας από τόσους αθώους που κάψατε στο Άουσβιτς και στο Ντάχαου;

Το ήξερε η μητέρα μου πως έχει μπλέξει. Αλλά στα δεκαεννιά βράζει το αίμα. Της συγκεκριμένης βράζει ακόμη και σήμερα στα εξήντα οχτώ.

Περνάνε λίγες μέρες και την καλούν σε ένα τεράστιο αμφιθέατρο σε απολογία. Ένα ψηλόλιγνο κοριτσάκι άσπρο με μαύρα μάτια και μαύρα μαλλιά σχεδόν τρεμάμενο, απέναντι σε καμιά τριανταριά άτομα από τη διοίκηση, τον υπεύθυνο του τμήματός της και άτομα από το συνδικάτο που υπερασπίζεται τον εργαζόμενο. 

Την στήνουν με τον τρόπο τους στα τρία μέτρα και τη ρωτούν αν είπε αυτό στον σεκιουριτά. Η μητέρα μου απαντά με θάρρος, που κι εκείνη ομολογεί δεν ξέρει που το βρήκε, πως ναι το είπε. Κάποιοι έμειναν άφωνοι γιατί ήξεραν πόσο καλή, ευγενική και υπεύθυνη υπάλληλος ήταν. Την κοιτούν απορημένοι. Μια αμηχανία αναγκάζει τη μητέρα μου να ρωτήσει αν ξέρουν σε τι δήλωση έθεσε αυτήν την ερώτηση στον κύριο που της έκανε αναφορά. Άφωνοι απαντούν όλοι όχι. Εξηγεί λοιπόν η μητέρα μου τα καθέκαστα σε άψογα γερμανικά και τους προλαβαίνει λέγοντας αν θέλετε καλέστε τον να τα πω και μπροστά του. Σιγή ιχθύος στο ακροατήριο, θέλουν και λίγο χρόνο να σκεφτούν η αλήθεια είναι οι γερμανοί κι η μητέρα μου συνεχίζει λέγοντας:  Αυτό που απάντησα στον κύριο το έχω διαβάσει σε επιστημονικό γερμανικό βιβλίο,του τάδε γερμανού συγγραφέα που δανείστηκα από τη βιβλιοθήκη του Henkel στον τάδε διάδρομο, στο τάδε ράφι. Αυτός σε ποια έρευνα στηρίζει πως εμείς κι οι τούρκοι μολύνουμε τα ψάρια επειδή απλά κολυμπάμε στις θάλασσες;

Ξεροκαταπίνουν τα στελέχη και της προτείνουν να καθίσει. Απαντά εκείνη ευγενικά πως αν θέλατε να καθίσω θα μου το προτείνατε εξαρχής, άρα αν έχουμε τελειώσει θέλω να πάω στη δουλειά μου.

Σκεπτικοί και απογοητευμένοι για την εξέλιξη οι γερμανοί την άφησαν να φύγει. Όχι δεν τους άρεσε αυτή η εξέλιξη, δεν την περίμεναν, διότι συνήθως ο ξένος σε μια χώρα φταίει για όλα (όχι βέβαια). 

Αποτέλεσμα; Τον κύριο τον μετέθεσαν σε τμήμα τόσο μακριά ώστε να μη γίνεται να συναντηθεί με τη μητέρα μου κι εκείνη τη μετέθεσαν σε τμήμα που αφορούσε τις σπουδές των άπορων παιδιών ως γραμματέα της γραμματέως του διευθυντή. Γιατί οι γερμανοί, οι τότε τουλάχιστον, την αδικία δεν την συγχωρούσαν.

 Όταν πήραν την απόφαση να γυρίσουν Ελλάδα οι δικοί μου, η μητέρα μου έφυγε από τη δουλειά την τελευταία ημέρα με τέσσερα ταξί γεμάτα δώρα. Τα παιδιά του Χημείου δε, της έβαλαν ένα βαζάκι γεμάτο γερμανικό χώμα γιατί χρήματα για δώρα δεν είχαν. Κάποια από αυτά έκλαιγαν, δεν ήταν όλα γερμανάκια είχε και αλλοδαπά (επιτρέψτε μου τους όρους).

Πάντα σε ένα γεγονός να κάνετε δεύτερες σκέψεις, ως να φανεί η αλήθεια. Η αλήθεια είναι πάντα μία.

Η φωτό στο άρθρο είναι τραβηγμένη από μένα το Μάιο του 2018.

Καλό ΣΚ αγάπες.

Μοιράσου το άρθρο με τους φίλους σου.

Με τον τρόπο αυτό στηρίζεις τις τελευταίες οάσεις ελεύθερης δημόσιας γραφής. Στήριξε τη σελίδα για να μπορεί να στηρίξει και σένα.

Ρίξε μια ματιά και στα τελευταία μου άρθρα..

 
Στις υπερπολυτελείς εγκαταστάσεις μας υπάρχει ένα κοινό χαρακτηριστικό. Παντού παίζει μουσική. Έχουμε δεχθεί πολλές ερωτήσεις τι ακριβώς ακούμε μέσω email και κοινωνικών δικτύων. Έτσι αποφασίσαμε η Βίκυ και εγώ να κάνουμε ένα άρθρο-λίστα τραγουδιών. Απολαύστε τα!
 
Ο κόσμος γύρω μας δεν μου αρέσει, δεν μου ταιριάζει. Χρόνια πάλευα με τον εαυτό μου για το αν ο κόσμος μας όντως έχει θέματα ή εγώ απλά βλέπω τα πράγματα προβληματικά. Αφού δεν μου ταιριάζει ας γράψω προτάσεις για έναν διαφορετικό καλύτερο κόσμο.
 
Η ανθρώπινη βλακεία είναι αήττητη. Κυριολεκτικά! Τάδε έφη Μπέρτολτ Μπρεχτ
 
Προσπαθούν με νύχια και με δόντια να μας πείσουν ότι η παγκόσμια οικονομία είναι μια χαρά και η αγορά της Αμερικής σε φρενήρη άνθηση. Από ό,τι φαίνεται τα πράγματα αρχίζουν να βγαίνουν εκτός ελέγχου και η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική.
 
Και κάπως έτσι τα νεύρα σου γίνονται κρόσσια στην αρχή και μετά συνηθίζεις σιγά σιγά. Κακό πράγμα η συνήθεια. 
 
Πριν λίγο καιρό έγραψε η Βίκυ ένα άρθρο για το θέμα. Ως θύμα και γω της νόσου ήθελα να γράψω τη θέση μου για την πάθηση. Έχω σκεφτεί και λύσεις στο πρόβλημα εκτός αυτού που σκέφτηκε πιθανώς η ίδια η γερμανική κυβέρνηση.
 
Πόσες φορές έχουμε ακούσει κάποιους να τσουβαλιάζουν κατηγορίες ανθρώπων έτσι αυθαίρετα και γενικεύοντας από μεμονωμένα περιστατικά..
 
Για μένα το YouTube ήταν μια τεράστια βιβλιοθήκη γνώσης. Ίσως αυτό ακούγεται περίεργο σε μια πλατφόρμα όπου οι φάρσες και τα βίντεο με γάτες τα σπάνε. Ήταν η διασκέδασή μου, η χαλάρωση, μια τεράστια πηγή γνώσης.
 
Είπα και γω να χαλαρώσω λίγο στο youtube βλέποντας τα απομεινάρια των καναλιών που παρακολουθώ. Σκάει στα μούτρα μου μια διαφήμιση στα γερμανικά. Ένας στους δυο Γερμανούς θα νοσήσει από καρκίνο. Ασφαλίσου να πάρεις 50.000€.
 
Όλα θα πάνε καλά κι αν δεν πάνε θα τα κάνουμε εμείς να πάνε. Δεν πιστεύω να μη με πιστεύετε;
 
Σήμερα μπήκα στο τραμ μιας άλλης γραμμής από αυτήν που συνήθως παίρνω για να πάω στη δουλειά μου.
 
Παλαιότερα χρειαζόμασταν ηχεία για τον υπολογιστή. Πιθανώς έναν ενισχυτή στο σαλόνι με συσκευές αναπαραγωγής δίσκων, κασετών, ραδιοφώνου κτλ. Σήμερα τα ενεργά ηχεία είναι τόσο ποιοτικά και με την προσθήκη bluetooth αντικαθιστούν επάξια πολύ ακριβότερα συστήματα.
 
Είναι ένα θέμα και αυτό. Ο κόσμος υποφέρει. Μόλις αγόρασε την 4Κ τηλεόρασή του και δεν έχει περιεχόμενο να δει σε αυτή την ανάλυση. Το tomsnews είναι εδώ να βοηθήσει και στο κομμάτι αυτό.
 
Μάθε παιδί μου γράμματα. Ό,τι μάθεις στη ζωή σου καλό είναι.
 
Λένε πως στα κομμωτήρια, τους μπάρμαν και τους δικηγόρους λένε τα πάντα. Και ναι, αυτό ισχύει. Σε ένα κομμωτήριο μπορείς να μάθεις τα  άπλυτα του γείτονα, τους καημούς που τραβάει μία γυναίκα από το σόι και τα πεθερικά της , τα πάντα.
 
Όταν ήμουν μικρή, 4 ετών περίπου σε ένα ταξίδι μας από Γερμανία Ελλάδα οι γονείς μου με πήγαν στην Αθήνα μας να δω την πρωτεύουσα και όσα πιο πολλά από τα αρχαία μνημεία της.
 
Όπως έχω γράψει κι άλλη φορά είμαι πολύ παρατηρητικός άνθρωπος. Θέμα χαρακτήρα. Ένα παραπάνω εδώ στη Γερμανία που είναι τελείως διαφορετική από τη χώρα μας. Είναι σαν παιχνίδι για μένα.
 
Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο Forbes πριν δυο χρόνια. Απορώ με τον πόλεμο κατά του ατμίσματος πως τους ξέφυγε και δεν το έχουν ξηλώσει ακόμα. Δείτε λίγο ποια είναι η Sally Satel.
 
Υπάρχει ένα κανάλι στο youtube το οποίο αγαπώ ιδιαίτερα. Εκτός του ότι λατρεύω να ακούω Αγγλικά (Βρετανικά) υπάρχει ένας τύπος που πάει και βρίσκει παλιές συσκευές αναπαραγωγής ήχου και όχι μόνο, τις επισκευάζει και τις παρουσιάζει. Δείτε το κανάλι του Techmoan.
 
Ίσως να μην το παρατηρήσατε (πως να το δείτε άλλωστε) αλλά το tomsnews τρέχει με την νέα έκδοση του VerdinCMS. Χάθηκα λίγο στον κώδικα για να ολοκληρώσω την τέταρτη έκδοση.
 
Και κάνεις μια έτσι κι έχουν περάσει 49 ολόκληρα χρόνια κι εσύ κάποιες στιγμές, λίγες νιώθεις ακόμη παιδί. Γιατί παιδί είσαι όσο ζουν οι γονείς σου..
 
Κάτι που δεν περίμενα ποτέ να αποκτήσω ήταν το σύνδρομο του γραμματοκιβωτίου. Ναι προφανώς και δεν είναι ιατρικός όρος, διότι πρέπει να συμβαίνει μόνο στη Γερμανία. Τουλάχιστον στην Ελλάδα που έζησα τόσα χρόνια δεν είχαμε τέτοια θέματα.
 
Η σελίδα για πολύ καιρό είχε έναν αρθρογράφο. Την αρχοντιά μου. Στην πορεία η σελίδα άρχισε να γίνεται δημοφιλής και εκδήλωσαν ενδιαφέρον να γράφουν και άλλοι. Ναι, και εσύ μπορείς.
 
Παρασκευή σήμερα, τελευταία εργάσιμη της εβδομάδας για μένα τουλάχιστον. Υπερτιμημένη ως μέρα αλλά η πιο κοντινή στο ΣΚ της καρδιάς μας. Περπατάς ανάλαφρα το πρωί να πας στη στάση να πάρεις το τραμ και...
 
Τα κοινωνικά δίκτυα είναι μέρος της ζωής μας πλέον. Και πολύ καλά κάνουν. Η τεχνολογία υπάρχει για να διευκολύνει τη ζωή μας πρωτίστως, ενίοτε και για να την καταστρέφει. Σχεδόν όλα έχουν και την κακή τους χρήση.
 
Οι άνθρωποι που δεν διαβάζουν που δεν ψάχνουν και αποβλακώνονται συστηματικά με διάφορους τρόπους είναι αυτοί που θα οδηγήσουν στην ανατροπή.
 
Δεν είναι μόνο ότι είναι πανέμορφο. Μετά τα τσιπάκια DNA θεωρώ το Gene Chip το καλύτερο. Υπάρχουν και αυτά της YiHi αλλά δεν έχω δοκιμάσει ποτέ. Μου έφτιαξε τη μέρα αυτό το μοντάκι.
 
Η Γερμανία είναι νομοταγής χώρα μου λέγανε, στη Γερμανία δεν τολμάς να παρανομήσεις μου λέγανε. Όλα είναι νομότυπα μου λέγανε... Ναι καλά.
 
Χιλιάδες ατμιστών θα παρευρεθούν στην συγκέντρωση διαμαρτυρίας στις 9 Νοεμβρίου 2019 στην Ουάσινγκτον. Οι πολίτες θα διαμαρτυρηθούν για τις απαγορεύσεις που έχουν επιβληθεί και θα ακολουθήσουν σε άλλες πολιτείες της χώρας.
 
Υπάρχουν πολλά και διάφορα κοινωνικά δίκτυα στον πλανήτη. Ο όρος κοινωνικό δίκτυο συμπεριλαμβάνει πολλά πράγματα σήμερα. Π.χ το YouTube είναι κοινωνικό δίκτυο μιας και μπορείς να αλληλεπιδράς με το περιεχόμενο. Όλα όμως έχουν ένα πράγμα κοινό. Δεν σου ανήκουν. Τι γίνεται αν μια μέρα στο ξηλώσουν;
Παλαιότερα Δημοφιλή