Αχ Αθήνα σε αγαπώ

 

Όταν ήμουν μικρή, 4 ετών περίπου σε ένα ταξίδι μας από Γερμανία Ελλάδα οι γονείς μου με πήγαν στην Αθήνα μας να δω την πρωτεύουσα και όσα πιο πολλά από τα αρχαία μνημεία της.

Θα μου πείτε θυμάσαι αυτό το ταξίδι; Σε αυτήν την ηλικία; Τι να σας πω κι εγώ τώρα, μπορεί όχι. Αλλά φρόντισαν οι γονείς μου να βγάλουν τόσες πολλές φωτογραφίες ώστε να έχω αναμνήσεις. Έχω λοιπόν μια φωτό στην Ακρόπολη με μια μίνι φουστίτσα ροζ (όλα ήταν ροζ για μένα τότε), γυαλιά ηλίου, το χέρι στη μέση με νάζι και σκέρτσο, ο αέρας να μου παίρνει τα μακριά μαλλάκια μου και τσαχπινιά στο ποδαράκι. Είχαμε αγοράσει και διαμέρισμα στη Νέα Σμύρνη, με σκοπό με τον επαναπατρισμό να εγκατασταθούμε εκεί. 

Όταν γυρίσαμε από το ταξίδι, κοιτούσαμε τις φωτογραφίες ανά τακτά χρονικά διαστήματα κι η μητέρα μου μου περιέγραφε που είχαμε πάει και όποια ιστορία γνώριζε γύρω από το εκάστοτε θέμα. Μου είχαν αγοράσει κι ένα τσολιαδάκι από το Μοναστηράκι, αυτό είχα διαλέξει ως σουβενίρ, και με αυτό αγκαλιά μιλούσαμε με τη μαμά για την όμορφη πατρίδα. 

Είχαμε πάει στην Πλάκα, και κοιτούσα θυμάμαι τα πανέμορφα νεοκλασσικά που ήταν αρκετά διαφορετικά από αυτά που είχα συνηθίσει στη Γερμανία να βλέπω. Βόλτες στο Θησείο, τι όμορφο που είναι, στο Ζάππειο, στην πλατεία Συντάγματος (από αυτά τα μέρη έχω τις φωτό). Θυμάμαι από τις διηγήσεις της μητέρας μου πως επειδή δεν κατανοούσα τι είναι οι χώρες, η ιδέα του να γυρίσουμε Ελλάδα και μάλιστα με το αυτοκίνητο, ατελείωτες ώρες τότε, μου φάνταζε συναρπαστική. Αυτό που η μαμά έλεγε 'είναι μια άλλη χώρα (για την Ελλάδα)' εγώ το είχα συνδυάσει με τον ήλιο. Ήταν η χώρα του Ήλιου, η Αθήνα (αυτό είχα καταλάβει ως χώρα στο μικρό μυαλό μου).

Τα σχέδια όμως άλλαξαν κι έτσι βρεθήκαμε στη συμπρωτεύουσα που ήμασταν εντελώς ξένοι. Δεν μπορούσα να καταλάβω το γιατί και κανείς δεν ήταν διατεθειμένος να μου εξηγήσει παρά με μεσοβέζικα λόγια που δεν τα έπιανα κιόλας. Τέλος πάντων το αποδέχτηκα, καλή ήταν κι η Σαλονίκη μωρέ. Μέχρι που ξαναπήγαμε Αθήνα για βόλτα κι εκεί μαγεύτηκα στην κυριολεξία. 

Όπως καταλαβαίνετε έγινε απωθημένο. Στην εφηβεία σκεφτόμουν πως έχω τη δυνατότητα να πάω να σπουδάσω εκεί και συμβιβαζόμουν. Έλα όμως που δεν έγινε έτσι τελικά. Να μην τα πολυλέω, εναπόθεσα τις ελπίδες μου για μετά τις σπουδές αλλά κι αυτό το σχέδιο απέτυχε, διότι η ζωή μερικές φορές έχει άλλα σχέδια για σένα.

Βρέθηκα λοιπόν να ζω πάλι εδώ που για πρώτη φορά σκεφτόμουν εκείνη την υπέροχη πόλη που πήγαμε στην Ελλάδα και που την λένε Αθήνα και είναι και πρωτεύουσα, όπως κι εδώ που ζούμε έλεγε η μαμά. Πρωτεύουσα, τι θα πει πρωτεύουσα; Ας την λένε όπως θέλουν εμένα με ένοιαζε που είχε πάντα ήλιο και γαλανό ουρανό! Τότε στη Γερμανία ο ουρανός ήταν σχεδόν πάντα γκρίζος κι η λιακάδα σχεδόν ανύπαρκτη για αυτό και στα μάτια μου φάνταζε ακόμη πιο υπέροχη η Αθήνα.

Τώρα λοιπόν, αυτό το απωθημένο επανήλθε πιο έντονο από ποτέ. Έτσι χωρίς συγκεκριμένη αιτία. Θα ήθελα να μπορώ να ζω και στις δυο πόλεις, να έχω την επιλογή. Θα μου πείτε ζητάω πολλά. Προς το παρόν τα όνειρα δε χρεώνονται. Κι όπως λένε κάποιοι που με ξέρουν είναι να μη βάλω κάτι στο μυαλό μου...

Show me some LOVE

Please share this post! Use the buttons below.

 
Δεν είναι πολλά είναι αλήθεια. Λιγότερα από 300. Το γεγονός και μόνο ότι είναι 300 ενώ έχω γράψει χιλιάδες κάτι λέει
 
Έχω περάσει από κάμερες της Canon (70D), περίεργα μικρόφωνα σε μέγεθος αγγουριού, τρίποδες, τσάντες με μπαταρίες και μνήμες. Τώρα προσπαθώ να δημιουργήσω ένα σύστημα που μπορώ να κουβαλάω παντού και πάντα μαζί μου.
 
Βρήκα λίγο χρόνο και καθάρισα τα τεύχη που έχω μαζέψει εδώ και χρόνια με προσοχή. Βρήκα και ζελατίνες στο Άμαζον και τα έχωσα μέσα.  Έτσι μου ήρθε να τα διαβάσω όλα πάλι από την αρχή. Στην επόμενη καραντίνα.
 
Ένα από τα πιο περίεργα και μοναχικά καλοκαίρια ολόκληρης της ζωής μου. Τεχνικά έκανα πολλά πράγματα. Δεν άφησα το χρόνο να περάσει ανεκμετάλλευτος. Αυτή η ιστορία όμως με τον ιό έχει αλλάξει τις ζωές θαρρώ όλων. Μεταξύ αυτών φυσικά και τη δική μου.
 
Δεν βγάζω άκρη. Δεν έχει καμία λογική. Κάποιος να μου το εξηγήσει.
 
Εδώ και χρόνια παρακολουθώ βίντεο μετατροπής φορτηγών ή λεωφορείων σε σπίτια. Ακολουθώ κανάλια ανθρώπων που μετατρέπουν ή επισκευάζουν τέτοιου τύπου οχήματα. Με τις ώρες μιλάμε.
 
Ο Fun Fun Function είναι συνάδελφος προγραμματιστής που παρατάει το YouTube μετά από 5 χρόνια για να ασχοληθεί με τον προγραμματισμό στον τομέα .. της ψυχικής υγείας. Παραθέτει συγκλονιστικά στοιχεία για το τεράστιο πρόβλημα της παγκόσμιας ψυχικής υγείας που μαστίζει την εποχή μας
 
Είχα καιρό να γράφω 2-3 άρθρα την ημέρα. Η αλήθεια είναι ότι μου είχε λείψει. Τώρα γράφω πάλι κείμενα και συνάμα μπόλικο κώδικα. Βρίσκω πάλι τη χαρά και την ικανότητα να το κάνω.
 
Γνωρίζω ότι τη σελίδα μου την διαβάζουν πολιτικοί διαφόρων χωρών. Όπως επίσης και επιφανείς νομικοί. Το Facebook παραβιάζει τη νομοθεσία προστασίας προσωπικών δεδομένων εξαναγκάζοντας το χρήστη να ανεβάσει όλο τον κατάλογο των επαφών του! Τι ζούμε.
 
Συχνά πυκνά με ρωτούν φίλοι τι υπολογιστή χρησιμοποιώ για να γράψω κώδικα και τα κείμενα του tomsnews. Καιρός ήταν λοιπόν να αφιερώσω ένα άρθρο και σε αυτό.
 
Μια πολιτεία μόνο δέχθηκε 900 email από πολίτες ότι παρέλαβαν από Κίνα φακέλους με σπόρους που ουδέποτε παρήγγειλαν! Σε εγρήγορση οι αρχές εκδίδουν εσπευσμένα οδηγίες για το περίεργο φαινόμενο και την ασφάλεια των πολιτών.  Φόβοι για τις καλλιέργειες.
 
Λατρεύω το περπάτημα. Ένα χούι που έχω από μικρός. Παλαιότερα το έκανα μόνος. Το περπάτημα με χαλαρώνει, βάζει τις σκέψεις μου σε μια σειρά. Πλέον στις βόλτες έχω την τιμή να με συνοδεύει μια μικρή κυρία. Η κόρη μου.
 
Μια δουλειά που ξεκίνησε από την 1η Ιουνίου του 2018 ολοκληρώθηκε χθες. Την ημερομηνία 25 Ιουλίου 2020 θα την θυμάμαι για καιρό ακόμα.
 
Στο YouTube μπορείς να χάνεις το χρόνο σου ή να μάθεις σχεδόν οτιδήποτε θέλεις. Είναι θέμα επιλογής όπως και στα περισσότερα πράγματα στη ζωή. Εδώ στο tomsnews συχνά παρουσιάζουμε κάποια κανάλια που θεωρούμε ότι προσφέρουν κάτι.
 
Τομ στην καταστροφή λειτουργείς καλύτερα. Αυτό είπε ένας φίλος ο οποίος δυστυχώς δεν είναι πια φίλος γιατί τρελάθηκε από την πολλή χορτοφαγία και απομόνωση.
 
Κάθε χρόνο τέτοια εποχή με πιάνει μια μελαγχολία. Μα θα μου πείτε μπαίνει το καλοκαιράκι και εσύ στεναχωριέσαι; Υπάρχει κάτι το οποίο η μετανάστευση κάνει ολοένα και πιο δύσκολο.
 
Τα περισσότερα καταστήματα είναι πλέον ανοιχτά, η κόρη μου επισκέπτεται (!) το σχολείο μια φορά την εβδομάδα. Κάποια κρατίδια σκέφτονται να άρουν όλους τους περιορισμούς.
 
Το γράφω με σχετική σιγουριά διότι το έγραψε το Κοράνι (Bild). Επιστήμονες της κακιάς ώρας συμβούλεψαν λέει την Ανγκέλα της καρδιάς μας να τα ανοίξει σταδιακά όλα.
 
Είχαμε διαβάσει ότι οι Κινέζοι είχαν πειραματιστεί με φάρμακα κατά του AIDS. Στη συνέχεια το ίδιο έπραξαν και άλλες χώρες. Νέα έρευνα αποδεικνύει πλέον ότι ο ιός επιτίθεται στα Τ-λεμφοκύτταρα όπως ακριβώς και ο HIV (AIDS).
 
Η Γερμανία εκτός της Βαυαρίας δεν έχει εφαρμόσει μέχρι σήμερα αυστηρή καραντίνα με χαρτάκια, SMS και ποινές αν εξέλθεις της οικίας σου χωρίς σημαντικό λόγο.
 
Έλλειψα αρκετό καιρό το γνωρίζω αν και όσοι με ακολουθείτε στο Twitter θα διαβάζατε νέα μου.
 
Άλλη μια φορά θα αναφερθώ στα σόσιαλ μίντια. Αυτές τις μαγικές πλατφόρμες με τα πολλά περίεργα...
 
Αυτό που θα διαβάσετε σήμερα είναι πέρα για πέρα αληθινό 
 
Στις υπερπολυτελείς εγκαταστάσεις μας υπάρχει ένα κοινό χαρακτηριστικό. Παντού παίζει μουσική. Έχουμε δεχθεί πολλές ερωτήσεις τι ακριβώς ακούμε μέσω email και κοινωνικών δικτύων. Έτσι αποφασίσαμε η Βίκυ και εγώ να κάνουμε ένα άρθρο-λίστα τραγουδιών. Απολαύστε τα!
 
Ο κόσμος γύρω μας δεν μου αρέσει, δεν μου ταιριάζει. Χρόνια πάλευα με τον εαυτό μου για το αν ο κόσμος μας όντως έχει θέματα ή εγώ απλά βλέπω τα πράγματα προβληματικά. Αφού δεν μου ταιριάζει ας γράψω προτάσεις για έναν διαφορετικό καλύτερο κόσμο.
 
Η ανθρώπινη βλακεία είναι αήττητη. Κυριολεκτικά! Τάδε έφη Μπέρτολτ Μπρεχτ
 
Προσπαθούν με νύχια και με δόντια να μας πείσουν ότι η παγκόσμια οικονομία είναι μια χαρά και η αγορά της Αμερικής σε φρενήρη άνθηση. Από ό,τι φαίνεται τα πράγματα αρχίζουν να βγαίνουν εκτός ελέγχου και η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική.
 
Και κάπως έτσι τα νεύρα σου γίνονται κρόσσια στην αρχή και μετά συνηθίζεις σιγά σιγά. Κακό πράγμα η συνήθεια. 
 
Πριν λίγο καιρό έγραψε η Βίκυ ένα άρθρο για το θέμα. Ως θύμα και γω της νόσου ήθελα να γράψω τη θέση μου για την πάθηση. Έχω σκεφτεί και λύσεις στο πρόβλημα εκτός αυτού που σκέφτηκε πιθανώς η ίδια η γερμανική κυβέρνηση.
 
Πόσες φορές έχουμε ακούσει κάποιους να τσουβαλιάζουν κατηγορίες ανθρώπων έτσι αυθαίρετα και γενικεύοντας από μεμονωμένα περιστατικά..