Στο δρόμο για τη δουλειά

 

Όπως έχω γράψει κι άλλη φορά είμαι πολύ παρατηρητικός άνθρωπος. Θέμα χαρακτήρα. Ένα παραπάνω εδώ στη Γερμανία που είναι τελείως διαφορετική από τη χώρα μας. Είναι σαν παιχνίδι για μένα.

Από όταν έφυγα το 1976 από το Ντίσελντορφ, για την επιστροφή στα πάτρια εδάφη, ως το 2000 δεν είχα ξανάρθει στη γενέτειρα. Από το 2000 όμως και μετά λόγω εξαιρετικών συγγενών εξ' αγχιστείας επισκέφτηκα τη χώρα αρκετές φορές. Ειδικά το 2000 τον Ιούνιο, που ήταν η πρώτη φορά από τότε που έφυγα, μαγεύτηκα όταν ήρθα. Όλα όμορφα, περιποιημένα και σε τάξη. Πόλεις γεμάτες πράσινο, δεντροφυτεμένες με τεράστια πάρκα με γρασίδι, σκέτη απόλαυση. Το πιο εντυπωσιακό ήταν πως δεν έβλεπες ίχνος σκουπιδιού στο έδαφος, ούτε μια γόπα ή έστω αυτό ήταν πολύ σπάνιο. Πράσινες οι πόλεις εννοείται πως παραμένουν ακόμη, δεν έχει αλλάξει αυτό. Αυτό που άλλαξε όμως είναι η καθαριότητα και η τάξη. 

Εδώ ανακυκλώνουν χαρτί, μπουκάλια και μάλιστα σε διαφορετικούς κάδους ανάλογα με το χρώμα, διαφανή, πράσινα και καφέ. Τα κουτάκια αναψυκτικού, μπύρας κλπ. που είναι αλουμίνιο τα επιστρέφεις στα μάρκετ από όπου τα αγοράζεις, όπως και τα νερά που βρίσκονται σε πλαστικό διότι πληρώνουμε 0.25€ κατά την αγορά τους, αντίτιμο που μας επιστρέφεται κατά την επιστροφή τους. Έχει βέβαια κάποιους χυμούς σε πλαστικό που δεν μπορείς να επιστρέψεις στα μάρκετ αλλά υπάρχουν κίτρινοι κάδοι ανακύκλωσης σε κάθε πολυκατοικία (κίτρινοι είναι στην πόλη μας, για τις άλλες δεν ξέρω). Οπότε όλα ανακυκλώνονται. Μια πολύ καλή συνήθεια που γίνεται πλέον εδώ πολλά χρόνια. Έχουν και μάθημα στο δημοτικό σχολείο, ώστε να αναπτύξουν οικολογική συνείδηση από μικρά τα παιδιά, γιατί όπως έλεγε κι η σοφή γιαγιά μου ό,τι μικρομάθεις δε μεγαλοαφήνεις.

Οι κάδοι για τα μπουκάλια είναι μεγάλοι και βρίσκονται σε διάφορα σημεία της πόλης όπως κι αυτοί του χαρτιού. Για τα πλαστικά έχει μόνο κατ'οίκον. Επίσης έχει κάποια είδους κοντέινερς για να πας τα ρούχα που δε χρειάζεσαι ή λευκά είδη όπως σεντόνια και κουβέρτες και τα αξιοποιεί ο Ερυθρός Σταυρός σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη. 

Γιατί δεν το κάνουμε αλήθεια αυτό και στην Ελλάδα;

Αυτό που με προβληματίζει όμως από τότε που εγκαταστάθηκα εδώ, εδώ και 4 χρόνια, είναι το γεγονός πως αυτή η τάξη και καθαριότητα φθίνει και μάλιστα με γεωμετρική πρόοδο. Η εικόνα που βλέπετε στο άρθρο είναι φωτογραφία που τράβηξα με το κινητό μου, σε πολύ καλή περιοχή της πόλης. Απεικονίζει τα κοντέινερ για την ανακύκλωση των μπουκαλιών που σας περιέγραψα πιο πάνω. Παλιά ο γερμανός αν δεν ήταν άδειο το κοντέινερ κρατούσε τα μπουκάλια σπίτι του ως να αδειάσει και να τα πάει, δεν τα παρατούσε έτσι εκτός δοχείου ή σε σακούλες στο δρόμο. Κανιβαλισμένοι οι κάδοι, βρωμιά τριγύρω που παλιά δεν έβλεπες για κανένα λόγο. Ναι ίσως καθυστερούν να έρθουν να τα αδειάσουν οι αρμόδιες υπηρεσίες κι ο κόσμος χάνει την υπομονή του ή είναι αδιάφορος λες και το περιβάλλον δεν είναι ο ίδιος του, ο καθένας από μας δηλαδή. Ο εξελιγμένος δυτικός κόσμος αρχίζει και τη χάνει την εξέλιξή του, την παιδεία του, αλλοιώνεται για τα καλά. Τόση τεχνολογία και τόση τεχνογνωσία για να παρακμάζουμε κάθε μέρα όλο και πιο πολύ.

Ευτυχώς τα νέα παιδιά είναι ευαισθητοποιημένα. Αυτά θα σώσουν τον κόσμο μας.

Όσο Ζω Ελπίζω.

Show me some LOVE

Please share this post! Use the buttons below.

 
Δεν είναι πολλά είναι αλήθεια. Λιγότερα από 300. Το γεγονός και μόνο ότι είναι 300 ενώ έχω γράψει χιλιάδες κάτι λέει
 
Έχω περάσει από κάμερες της Canon (70D), περίεργα μικρόφωνα σε μέγεθος αγγουριού, τρίποδες, τσάντες με μπαταρίες και μνήμες. Τώρα προσπαθώ να δημιουργήσω ένα σύστημα που μπορώ να κουβαλάω παντού και πάντα μαζί μου.
 
Βρήκα λίγο χρόνο και καθάρισα τα τεύχη που έχω μαζέψει εδώ και χρόνια με προσοχή. Βρήκα και ζελατίνες στο Άμαζον και τα έχωσα μέσα.  Έτσι μου ήρθε να τα διαβάσω όλα πάλι από την αρχή. Στην επόμενη καραντίνα.
 
Ένα από τα πιο περίεργα και μοναχικά καλοκαίρια ολόκληρης της ζωής μου. Τεχνικά έκανα πολλά πράγματα. Δεν άφησα το χρόνο να περάσει ανεκμετάλλευτος. Αυτή η ιστορία όμως με τον ιό έχει αλλάξει τις ζωές θαρρώ όλων. Μεταξύ αυτών φυσικά και τη δική μου.
 
Δεν βγάζω άκρη. Δεν έχει καμία λογική. Κάποιος να μου το εξηγήσει.
 
Εδώ και χρόνια παρακολουθώ βίντεο μετατροπής φορτηγών ή λεωφορείων σε σπίτια. Ακολουθώ κανάλια ανθρώπων που μετατρέπουν ή επισκευάζουν τέτοιου τύπου οχήματα. Με τις ώρες μιλάμε.
 
Ο Fun Fun Function είναι συνάδελφος προγραμματιστής που παρατάει το YouTube μετά από 5 χρόνια για να ασχοληθεί με τον προγραμματισμό στον τομέα .. της ψυχικής υγείας. Παραθέτει συγκλονιστικά στοιχεία για το τεράστιο πρόβλημα της παγκόσμιας ψυχικής υγείας που μαστίζει την εποχή μας
 
Είχα καιρό να γράφω 2-3 άρθρα την ημέρα. Η αλήθεια είναι ότι μου είχε λείψει. Τώρα γράφω πάλι κείμενα και συνάμα μπόλικο κώδικα. Βρίσκω πάλι τη χαρά και την ικανότητα να το κάνω.
 
Γνωρίζω ότι τη σελίδα μου την διαβάζουν πολιτικοί διαφόρων χωρών. Όπως επίσης και επιφανείς νομικοί. Το Facebook παραβιάζει τη νομοθεσία προστασίας προσωπικών δεδομένων εξαναγκάζοντας το χρήστη να ανεβάσει όλο τον κατάλογο των επαφών του! Τι ζούμε.
 
Συχνά πυκνά με ρωτούν φίλοι τι υπολογιστή χρησιμοποιώ για να γράψω κώδικα και τα κείμενα του tomsnews. Καιρός ήταν λοιπόν να αφιερώσω ένα άρθρο και σε αυτό.
 
Μια πολιτεία μόνο δέχθηκε 900 email από πολίτες ότι παρέλαβαν από Κίνα φακέλους με σπόρους που ουδέποτε παρήγγειλαν! Σε εγρήγορση οι αρχές εκδίδουν εσπευσμένα οδηγίες για το περίεργο φαινόμενο και την ασφάλεια των πολιτών.  Φόβοι για τις καλλιέργειες.
 
Λατρεύω το περπάτημα. Ένα χούι που έχω από μικρός. Παλαιότερα το έκανα μόνος. Το περπάτημα με χαλαρώνει, βάζει τις σκέψεις μου σε μια σειρά. Πλέον στις βόλτες έχω την τιμή να με συνοδεύει μια μικρή κυρία. Η κόρη μου.
 
Μια δουλειά που ξεκίνησε από την 1η Ιουνίου του 2018 ολοκληρώθηκε χθες. Την ημερομηνία 25 Ιουλίου 2020 θα την θυμάμαι για καιρό ακόμα.
 
Στο YouTube μπορείς να χάνεις το χρόνο σου ή να μάθεις σχεδόν οτιδήποτε θέλεις. Είναι θέμα επιλογής όπως και στα περισσότερα πράγματα στη ζωή. Εδώ στο tomsnews συχνά παρουσιάζουμε κάποια κανάλια που θεωρούμε ότι προσφέρουν κάτι.
 
Τομ στην καταστροφή λειτουργείς καλύτερα. Αυτό είπε ένας φίλος ο οποίος δυστυχώς δεν είναι πια φίλος γιατί τρελάθηκε από την πολλή χορτοφαγία και απομόνωση.
 
Κάθε χρόνο τέτοια εποχή με πιάνει μια μελαγχολία. Μα θα μου πείτε μπαίνει το καλοκαιράκι και εσύ στεναχωριέσαι; Υπάρχει κάτι το οποίο η μετανάστευση κάνει ολοένα και πιο δύσκολο.
 
Τα περισσότερα καταστήματα είναι πλέον ανοιχτά, η κόρη μου επισκέπτεται (!) το σχολείο μια φορά την εβδομάδα. Κάποια κρατίδια σκέφτονται να άρουν όλους τους περιορισμούς.
 
Το γράφω με σχετική σιγουριά διότι το έγραψε το Κοράνι (Bild). Επιστήμονες της κακιάς ώρας συμβούλεψαν λέει την Ανγκέλα της καρδιάς μας να τα ανοίξει σταδιακά όλα.
 
Είχαμε διαβάσει ότι οι Κινέζοι είχαν πειραματιστεί με φάρμακα κατά του AIDS. Στη συνέχεια το ίδιο έπραξαν και άλλες χώρες. Νέα έρευνα αποδεικνύει πλέον ότι ο ιός επιτίθεται στα Τ-λεμφοκύτταρα όπως ακριβώς και ο HIV (AIDS).
 
Η Γερμανία εκτός της Βαυαρίας δεν έχει εφαρμόσει μέχρι σήμερα αυστηρή καραντίνα με χαρτάκια, SMS και ποινές αν εξέλθεις της οικίας σου χωρίς σημαντικό λόγο.
 
Έλλειψα αρκετό καιρό το γνωρίζω αν και όσοι με ακολουθείτε στο Twitter θα διαβάζατε νέα μου.
 
Άλλη μια φορά θα αναφερθώ στα σόσιαλ μίντια. Αυτές τις μαγικές πλατφόρμες με τα πολλά περίεργα...
 
Αυτό που θα διαβάσετε σήμερα είναι πέρα για πέρα αληθινό 
 
Στις υπερπολυτελείς εγκαταστάσεις μας υπάρχει ένα κοινό χαρακτηριστικό. Παντού παίζει μουσική. Έχουμε δεχθεί πολλές ερωτήσεις τι ακριβώς ακούμε μέσω email και κοινωνικών δικτύων. Έτσι αποφασίσαμε η Βίκυ και εγώ να κάνουμε ένα άρθρο-λίστα τραγουδιών. Απολαύστε τα!
 
Ο κόσμος γύρω μας δεν μου αρέσει, δεν μου ταιριάζει. Χρόνια πάλευα με τον εαυτό μου για το αν ο κόσμος μας όντως έχει θέματα ή εγώ απλά βλέπω τα πράγματα προβληματικά. Αφού δεν μου ταιριάζει ας γράψω προτάσεις για έναν διαφορετικό καλύτερο κόσμο.
 
Η ανθρώπινη βλακεία είναι αήττητη. Κυριολεκτικά! Τάδε έφη Μπέρτολτ Μπρεχτ
 
Προσπαθούν με νύχια και με δόντια να μας πείσουν ότι η παγκόσμια οικονομία είναι μια χαρά και η αγορά της Αμερικής σε φρενήρη άνθηση. Από ό,τι φαίνεται τα πράγματα αρχίζουν να βγαίνουν εκτός ελέγχου και η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική.
 
Και κάπως έτσι τα νεύρα σου γίνονται κρόσσια στην αρχή και μετά συνηθίζεις σιγά σιγά. Κακό πράγμα η συνήθεια. 
 
Πριν λίγο καιρό έγραψε η Βίκυ ένα άρθρο για το θέμα. Ως θύμα και γω της νόσου ήθελα να γράψω τη θέση μου για την πάθηση. Έχω σκεφτεί και λύσεις στο πρόβλημα εκτός αυτού που σκέφτηκε πιθανώς η ίδια η γερμανική κυβέρνηση.
 
Πόσες φορές έχουμε ακούσει κάποιους να τσουβαλιάζουν κατηγορίες ανθρώπων έτσι αυθαίρετα και γενικεύοντας από μεμονωμένα περιστατικά..