Να υπάρχει αυτό εδώ για να θυμάμαι. Μόνο για να θυμάμαι

 

Πλησιάζει η μέρα που κλείνω τρία χρόνια στη Γερμανία. Ήταν 10 Ιούλη του 2015.  Δε θα ξεχάσω ποτέ εκείνη τη μέρα. Με στιγμάτισαν τα πληγωμένα μελιά μάτια της κόρης μου. Όλη ...

Γράφει η Βίκυ Πανάγου 

Πλησιάζει η μέρα που κλείνω τρία χρόνια στη Γερμανία. Ήταν 10 Ιούλη του 2015. 

Δε θα ξεχάσω ποτέ εκείνη τη μέρα. Με στιγμάτισαν τα πληγωμένα μελιά μάτια της κόρης μου. Όλη η οικογένεια συναίνεσε στην απόφαση αυτή της μετανάστευσης, εδώ στη Γερμανία, αλλά η απόφαση ήταν δική μου.

Περίεργα συναισθήματα τότε. Ετοιμασίες για το μεγάλο φευγιό (μια βαλίτσα δηλαδή), ολιγοήμερες διακοπές για λίγα μπανάκια με τα παιδιά, δημοψήφισμα, σχόλια, συζητήσεις, κλάματα, αποχαιρετισμοί..

Μπήκα στο αεροπλάνο και με ακολουθούσαν τα μάτια του παιδιού μου που κοιτούσαν στο πάτωμα όταν της ζήτησα μια τελευταία φωτογραφία πριν φύγω να με συντροφεύει στο ταξίδι. Ο γιος μου ήταν πιο ψύχραιμος.

Οικονομικό πρόβλημα δεν υπήρχε με την έννοια της ανεργίας κλπ. Απλά είχα κουραστεί να πληρώνομαι έναντι τρία ολόκληρα χρόνια και σκεφτόμουν τι μέλλον θα είχαν τα παιδιά σε μια πόλη σαν τη Θεσσαλονίκη.

Αγαπώ Θεσσαλονίκη, γιατί θα σπεύσουν κάποιοι να με κατηγορήσουν. Η Θεσσαλονίκη είναι μια υπέροχη πόλη να σπουδάσεις,να βολτάρεις, να φας, να πιεις, να περπατήσεις, να κάνεις μια 5ήμερη επίσκεψη αλλά ως εκεί. Αν δεν έχεις κύκλο και βρεθείς ουρανοκατέβατος, όπως οι γονείς μου κι εγώ το 1978, άστο καλύτερα. 

Θα σας πω ένα παράδειγμα:

Το 2007 σε αναζήτηση εργασίας γνώρισε ο σύζυγος τον ιδιοκτήτη μιας μεγάλης αλυσίδας καλλυντικών και πηγαίνοντας το βιογραφικό μου με προσέλαβαν στο λογιστήριο απευθείας (ναι έμαθα και λογιστικά και χίλια δυο άλλα) ενώ ζητούσαν άτομα για χαμαλίκι, ίσως δούλεψε λίγο η αξιοκρατία. Λοιπόν, είχαν πέσει πάνω μου όλες οι κότες που δούλευαν εκεί (πλην μίας που έγινε και φίλη στενή) να προσπαθούν να μάθουν αν είμαι βύσμα του Ψωμιάδη ή του γνωστού Άκη. 

Έμαθα πως τα διακόσια άτομα που απασχολούσε τότε ήταν όλα συγγενείς ή γνωστοί κάποιων επωνύμων ή των ίδιων των εργοδοτών. Τα προσόντα δεν μετρούσαν σχεδόν ποτέ. Να μην τα πολυλογώ υπέστη τόσο πόλεμο που αφενός δεν το άντεξα και παραιτήθηκα κι αφετέρου με έκανε να ντραπώ που είμαι γυναίκα. 

Μετά διαπίστωσα παρακάτω πως ο Έλληνας δε μπορεί να καταλάβει πως άλλο η τεχνογνωσία, άλλο το επιχειρείν. Εξηγούσα τα αυτονόητα όπως πχ ο τζίρος είναι κάτι άλλο από το κέρδος συνδεόμενα μεν διαφορετικά δε. Τέσπα λίγο πολύ τα έχετε βιώσει ή τουλάχιστον ξανακούσει.

Θα μπορούσα να γράψω βιβλίο, όμως δε χρειάζεται. Αυτός ήταν κι ό λόγος που έφυγα. Ήμουν μικρή για να αφεθώ στο "έλα μωρέ όπως όλοι κι εμείς". Ή στο "ό,τι είναι να γίνει θα γίνει." 

Βέβαια στα 45 ήμουν ήδη μεγάλη για εκεί, για αναζήτηση εργασίας. 150 περίπου βιογραφικά από το 2010 ως το 2015 κι ούτε μια απάντηση. 

Δε θα πω άλλα. Στη Θεσσαλονίκη είναι το σπίτι μου κι αυτό πονάει. Ένα σπίτι που πήραμε το 2001 με διάρκεια δανείου 30 χρόνια και σε 10 χρόνια το εξοφλήσαμε γιατί έβλεπα τι ερχόταν. 

Ήρθα εδώ λοιπόν στη χώρα που θαυμάζουμε, αν και μισούμε ταυτόχρονα, για τα κακά που μας έχουν κάνει από το Β.Π.Π. ως σήμερα. Στα χρόνια της παχιάς αγελάδας όμως σπεύδαμε στα εξωτερικά να αγοράσουμε τις μπέμπες και τις Μερτσέντες και τις Καγιέν βεβαίως βεβαίως. Άλλο θέμα αυτό τότε είχαμε λένε κάποιοι. Δε θα το σχολιάσω.

Είναι όλα πολύ οργανωμένα λοιπόν εδώ, όμορφο περιβάλλον, περιποιημένοι χώροι εξωτερικοί κι εσωτερικοί, πάρκα, δασάκια αναψυχής, χαίρεσαι τη φύση ρε παιδί μου. Όμως κι εμείς εδώ κι ας είμαστε ευρωπαίοι είμαστε ξένοι για αυτούς και πολλές φορές έχουν άσχημη συμπεριφορά, απαξιωτική, κυρίως αν δεν ξέρεις καλά τη γλώσσα τους. Θυμώνεις, εκνευρίζεσαι όμως μετά θυμάσαι πως δε σε κάλεσαν εδώ μόνος σου ήρθες και σωπαίνεις. 

Κάθε μέρα είναι ένας νέος αγώνας. Κάθε μέρα ξυπνάς με το φόβο τι θα σου τύχει να διεκπεραιώσεις κάτι που ενδεχομένως δεν το ξέρεις. Κανείς δε βρέθηκε να δώσει μία συμβουλή να αξίζει. Μία μόνο. Όλα τα ανακαλύπτεις μόνος επειδή την πατάς. Η γνώση κοστίζει. Χρόνο και χρήμα. Ειδικά σε ένα καπιταλιστικό κράτος όπως αυτό. Λυγίζεις, κλαις, πονάς, πέφτεις, ξανασηκώνεσαι όμως δεν τα παρατάς. Αναγκάζεσαι να μην τα παρατήσεις. Δεν σε παίρνει απλά. 

Γράφω αυτό το άρθρο καμιά ώρα τώρα, δεν είμαι αρθρογράφος, μακράν όχι, διαβάζω τι έχω γράψει πριν, ιδιαίτερη συνοχή δεν έχουν αλλά έτσι είναι το κεφάλι μου τα τελευταία 8 χρόνια. 

Θα μου πει κάποιος γιατί το κάνεις λοιπόν; Πήγαινε να περπατήσεις, να κοιμηθείς, να ξελαμπικάρει ο πιεσμένος εγκέφαλος. Το κάνω για να θυμάμαι. 

Να υπάρχει αυτό εδώ για να θυμάμαι. Μόνο για αυτό.

Show me some LOVE

Please share this post! Use the buttons below.

 
Δεν είναι πολλά είναι αλήθεια. Λιγότερα από 300. Το γεγονός και μόνο ότι είναι 300 ενώ έχω γράψει χιλιάδες κάτι λέει
 
Έχω περάσει από κάμερες της Canon (70D), περίεργα μικρόφωνα σε μέγεθος αγγουριού, τρίποδες, τσάντες με μπαταρίες και μνήμες. Τώρα προσπαθώ να δημιουργήσω ένα σύστημα που μπορώ να κουβαλάω παντού και πάντα μαζί μου.
 
Βρήκα λίγο χρόνο και καθάρισα τα τεύχη που έχω μαζέψει εδώ και χρόνια με προσοχή. Βρήκα και ζελατίνες στο Άμαζον και τα έχωσα μέσα.  Έτσι μου ήρθε να τα διαβάσω όλα πάλι από την αρχή. Στην επόμενη καραντίνα.
 
Ένα από τα πιο περίεργα και μοναχικά καλοκαίρια ολόκληρης της ζωής μου. Τεχνικά έκανα πολλά πράγματα. Δεν άφησα το χρόνο να περάσει ανεκμετάλλευτος. Αυτή η ιστορία όμως με τον ιό έχει αλλάξει τις ζωές θαρρώ όλων. Μεταξύ αυτών φυσικά και τη δική μου.
 
Δεν βγάζω άκρη. Δεν έχει καμία λογική. Κάποιος να μου το εξηγήσει.
 
Εδώ και χρόνια παρακολουθώ βίντεο μετατροπής φορτηγών ή λεωφορείων σε σπίτια. Ακολουθώ κανάλια ανθρώπων που μετατρέπουν ή επισκευάζουν τέτοιου τύπου οχήματα. Με τις ώρες μιλάμε.
 
Ο Fun Fun Function είναι συνάδελφος προγραμματιστής που παρατάει το YouTube μετά από 5 χρόνια για να ασχοληθεί με τον προγραμματισμό στον τομέα .. της ψυχικής υγείας. Παραθέτει συγκλονιστικά στοιχεία για το τεράστιο πρόβλημα της παγκόσμιας ψυχικής υγείας που μαστίζει την εποχή μας
 
Είχα καιρό να γράφω 2-3 άρθρα την ημέρα. Η αλήθεια είναι ότι μου είχε λείψει. Τώρα γράφω πάλι κείμενα και συνάμα μπόλικο κώδικα. Βρίσκω πάλι τη χαρά και την ικανότητα να το κάνω.
 
Γνωρίζω ότι τη σελίδα μου την διαβάζουν πολιτικοί διαφόρων χωρών. Όπως επίσης και επιφανείς νομικοί. Το Facebook παραβιάζει τη νομοθεσία προστασίας προσωπικών δεδομένων εξαναγκάζοντας το χρήστη να ανεβάσει όλο τον κατάλογο των επαφών του! Τι ζούμε.
 
Συχνά πυκνά με ρωτούν φίλοι τι υπολογιστή χρησιμοποιώ για να γράψω κώδικα και τα κείμενα του tomsnews. Καιρός ήταν λοιπόν να αφιερώσω ένα άρθρο και σε αυτό.
 
Μια πολιτεία μόνο δέχθηκε 900 email από πολίτες ότι παρέλαβαν από Κίνα φακέλους με σπόρους που ουδέποτε παρήγγειλαν! Σε εγρήγορση οι αρχές εκδίδουν εσπευσμένα οδηγίες για το περίεργο φαινόμενο και την ασφάλεια των πολιτών.  Φόβοι για τις καλλιέργειες.
 
Λατρεύω το περπάτημα. Ένα χούι που έχω από μικρός. Παλαιότερα το έκανα μόνος. Το περπάτημα με χαλαρώνει, βάζει τις σκέψεις μου σε μια σειρά. Πλέον στις βόλτες έχω την τιμή να με συνοδεύει μια μικρή κυρία. Η κόρη μου.
 
Μια δουλειά που ξεκίνησε από την 1η Ιουνίου του 2018 ολοκληρώθηκε χθες. Την ημερομηνία 25 Ιουλίου 2020 θα την θυμάμαι για καιρό ακόμα.
 
Στο YouTube μπορείς να χάνεις το χρόνο σου ή να μάθεις σχεδόν οτιδήποτε θέλεις. Είναι θέμα επιλογής όπως και στα περισσότερα πράγματα στη ζωή. Εδώ στο tomsnews συχνά παρουσιάζουμε κάποια κανάλια που θεωρούμε ότι προσφέρουν κάτι.
 
Τομ στην καταστροφή λειτουργείς καλύτερα. Αυτό είπε ένας φίλος ο οποίος δυστυχώς δεν είναι πια φίλος γιατί τρελάθηκε από την πολλή χορτοφαγία και απομόνωση.
 
Κάθε χρόνο τέτοια εποχή με πιάνει μια μελαγχολία. Μα θα μου πείτε μπαίνει το καλοκαιράκι και εσύ στεναχωριέσαι; Υπάρχει κάτι το οποίο η μετανάστευση κάνει ολοένα και πιο δύσκολο.
 
Τα περισσότερα καταστήματα είναι πλέον ανοιχτά, η κόρη μου επισκέπτεται (!) το σχολείο μια φορά την εβδομάδα. Κάποια κρατίδια σκέφτονται να άρουν όλους τους περιορισμούς.
 
Το γράφω με σχετική σιγουριά διότι το έγραψε το Κοράνι (Bild). Επιστήμονες της κακιάς ώρας συμβούλεψαν λέει την Ανγκέλα της καρδιάς μας να τα ανοίξει σταδιακά όλα.
 
Είχαμε διαβάσει ότι οι Κινέζοι είχαν πειραματιστεί με φάρμακα κατά του AIDS. Στη συνέχεια το ίδιο έπραξαν και άλλες χώρες. Νέα έρευνα αποδεικνύει πλέον ότι ο ιός επιτίθεται στα Τ-λεμφοκύτταρα όπως ακριβώς και ο HIV (AIDS).
 
Η Γερμανία εκτός της Βαυαρίας δεν έχει εφαρμόσει μέχρι σήμερα αυστηρή καραντίνα με χαρτάκια, SMS και ποινές αν εξέλθεις της οικίας σου χωρίς σημαντικό λόγο.
 
Έλλειψα αρκετό καιρό το γνωρίζω αν και όσοι με ακολουθείτε στο Twitter θα διαβάζατε νέα μου.
 
Άλλη μια φορά θα αναφερθώ στα σόσιαλ μίντια. Αυτές τις μαγικές πλατφόρμες με τα πολλά περίεργα...
 
Αυτό που θα διαβάσετε σήμερα είναι πέρα για πέρα αληθινό 
 
Στις υπερπολυτελείς εγκαταστάσεις μας υπάρχει ένα κοινό χαρακτηριστικό. Παντού παίζει μουσική. Έχουμε δεχθεί πολλές ερωτήσεις τι ακριβώς ακούμε μέσω email και κοινωνικών δικτύων. Έτσι αποφασίσαμε η Βίκυ και εγώ να κάνουμε ένα άρθρο-λίστα τραγουδιών. Απολαύστε τα!
 
Ο κόσμος γύρω μας δεν μου αρέσει, δεν μου ταιριάζει. Χρόνια πάλευα με τον εαυτό μου για το αν ο κόσμος μας όντως έχει θέματα ή εγώ απλά βλέπω τα πράγματα προβληματικά. Αφού δεν μου ταιριάζει ας γράψω προτάσεις για έναν διαφορετικό καλύτερο κόσμο.
 
Η ανθρώπινη βλακεία είναι αήττητη. Κυριολεκτικά! Τάδε έφη Μπέρτολτ Μπρεχτ
 
Προσπαθούν με νύχια και με δόντια να μας πείσουν ότι η παγκόσμια οικονομία είναι μια χαρά και η αγορά της Αμερικής σε φρενήρη άνθηση. Από ό,τι φαίνεται τα πράγματα αρχίζουν να βγαίνουν εκτός ελέγχου και η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική.
 
Και κάπως έτσι τα νεύρα σου γίνονται κρόσσια στην αρχή και μετά συνηθίζεις σιγά σιγά. Κακό πράγμα η συνήθεια. 
 
Πριν λίγο καιρό έγραψε η Βίκυ ένα άρθρο για το θέμα. Ως θύμα και γω της νόσου ήθελα να γράψω τη θέση μου για την πάθηση. Έχω σκεφτεί και λύσεις στο πρόβλημα εκτός αυτού που σκέφτηκε πιθανώς η ίδια η γερμανική κυβέρνηση.
 
Πόσες φορές έχουμε ακούσει κάποιους να τσουβαλιάζουν κατηγορίες ανθρώπων έτσι αυθαίρετα και γενικεύοντας από μεμονωμένα περιστατικά..