Να υπάρχει αυτό εδώ για να θυμάμαι. Μόνο για να θυμάμαι

 

Πλησιάζει η μέρα που κλείνω τρία χρόνια στη Γερμανία. Ήταν 10 Ιούλη του 2015.  Δε θα ξεχάσω ποτέ εκείνη τη μέρα. Με στιγμάτισαν τα πληγωμένα μελιά μάτια της κόρης μου. Όλη ...

Γράφει η Βίκυ Πανάγου 

Πλησιάζει η μέρα που κλείνω τρία χρόνια στη Γερμανία. Ήταν 10 Ιούλη του 2015. 

Δε θα ξεχάσω ποτέ εκείνη τη μέρα. Με στιγμάτισαν τα πληγωμένα μελιά μάτια της κόρης μου. Όλη η οικογένεια συναίνεσε στην απόφαση αυτή της μετανάστευσης, εδώ στη Γερμανία, αλλά η απόφαση ήταν δική μου.

Περίεργα συναισθήματα τότε. Ετοιμασίες για το μεγάλο φευγιό (μια βαλίτσα δηλαδή), ολιγοήμερες διακοπές για λίγα μπανάκια με τα παιδιά, δημοψήφισμα, σχόλια, συζητήσεις, κλάματα, αποχαιρετισμοί..

Μπήκα στο αεροπλάνο και με ακολουθούσαν τα μάτια του παιδιού μου που κοιτούσαν στο πάτωμα όταν της ζήτησα μια τελευταία φωτογραφία πριν φύγω να με συντροφεύει στο ταξίδι. Ο γιος μου ήταν πιο ψύχραιμος.

Οικονομικό πρόβλημα δεν υπήρχε με την έννοια της ανεργίας κλπ. Απλά είχα κουραστεί να πληρώνομαι έναντι τρία ολόκληρα χρόνια και σκεφτόμουν τι μέλλον θα είχαν τα παιδιά σε μια πόλη σαν τη Θεσσαλονίκη.

Αγαπώ Θεσσαλονίκη, γιατί θα σπεύσουν κάποιοι να με κατηγορήσουν. Η Θεσσαλονίκη είναι μια υπέροχη πόλη να σπουδάσεις,να βολτάρεις, να φας, να πιεις, να περπατήσεις, να κάνεις μια 5ήμερη επίσκεψη αλλά ως εκεί. Αν δεν έχεις κύκλο και βρεθείς ουρανοκατέβατος, όπως οι γονείς μου κι εγώ το 1978, άστο καλύτερα. 

Θα σας πω ένα παράδειγμα:

Το 2007 σε αναζήτηση εργασίας γνώρισε ο σύζυγος τον ιδιοκτήτη μιας μεγάλης αλυσίδας καλλυντικών και πηγαίνοντας το βιογραφικό μου με προσέλαβαν στο λογιστήριο απευθείας (ναι έμαθα και λογιστικά και χίλια δυο άλλα) ενώ ζητούσαν άτομα για χαμαλίκι, ίσως δούλεψε λίγο η αξιοκρατία. Λοιπόν, είχαν πέσει πάνω μου όλες οι κότες που δούλευαν εκεί (πλην μίας που έγινε και φίλη στενή) να προσπαθούν να μάθουν αν είμαι βύσμα του Ψωμιάδη ή του γνωστού Άκη. 

Έμαθα πως τα διακόσια άτομα που απασχολούσε τότε ήταν όλα συγγενείς ή γνωστοί κάποιων επωνύμων ή των ίδιων των εργοδοτών. Τα προσόντα δεν μετρούσαν σχεδόν ποτέ. Να μην τα πολυλογώ υπέστη τόσο πόλεμο που αφενός δεν το άντεξα και παραιτήθηκα κι αφετέρου με έκανε να ντραπώ που είμαι γυναίκα. 

Μετά διαπίστωσα παρακάτω πως ο Έλληνας δε μπορεί να καταλάβει πως άλλο η τεχνογνωσία, άλλο το επιχειρείν. Εξηγούσα τα αυτονόητα όπως πχ ο τζίρος είναι κάτι άλλο από το κέρδος συνδεόμενα μεν διαφορετικά δε. Τέσπα λίγο πολύ τα έχετε βιώσει ή τουλάχιστον ξανακούσει.

Θα μπορούσα να γράψω βιβλίο, όμως δε χρειάζεται. Αυτός ήταν κι ό λόγος που έφυγα. Ήμουν μικρή για να αφεθώ στο "έλα μωρέ όπως όλοι κι εμείς". Ή στο "ό,τι είναι να γίνει θα γίνει." 

Βέβαια στα 45 ήμουν ήδη μεγάλη για εκεί, για αναζήτηση εργασίας. 150 περίπου βιογραφικά από το 2010 ως το 2015 κι ούτε μια απάντηση. 

Δε θα πω άλλα. Στη Θεσσαλονίκη είναι το σπίτι μου κι αυτό πονάει. Ένα σπίτι που πήραμε το 2001 με διάρκεια δανείου 30 χρόνια και σε 10 χρόνια το εξοφλήσαμε γιατί έβλεπα τι ερχόταν. 

Ήρθα εδώ λοιπόν στη χώρα που θαυμάζουμε, αν και μισούμε ταυτόχρονα, για τα κακά που μας έχουν κάνει από το Β.Π.Π. ως σήμερα. Στα χρόνια της παχιάς αγελάδας όμως σπεύδαμε στα εξωτερικά να αγοράσουμε τις μπέμπες και τις Μερτσέντες και τις Καγιέν βεβαίως βεβαίως. Άλλο θέμα αυτό τότε είχαμε λένε κάποιοι. Δε θα το σχολιάσω.

Είναι όλα πολύ οργανωμένα λοιπόν εδώ, όμορφο περιβάλλον, περιποιημένοι χώροι εξωτερικοί κι εσωτερικοί, πάρκα, δασάκια αναψυχής, χαίρεσαι τη φύση ρε παιδί μου. Όμως κι εμείς εδώ κι ας είμαστε ευρωπαίοι είμαστε ξένοι για αυτούς και πολλές φορές έχουν άσχημη συμπεριφορά, απαξιωτική, κυρίως αν δεν ξέρεις καλά τη γλώσσα τους. Θυμώνεις, εκνευρίζεσαι όμως μετά θυμάσαι πως δε σε κάλεσαν εδώ μόνος σου ήρθες και σωπαίνεις. 

Κάθε μέρα είναι ένας νέος αγώνας. Κάθε μέρα ξυπνάς με το φόβο τι θα σου τύχει να διεκπεραιώσεις κάτι που ενδεχομένως δεν το ξέρεις. Κανείς δε βρέθηκε να δώσει μία συμβουλή να αξίζει. Μία μόνο. Όλα τα ανακαλύπτεις μόνος επειδή την πατάς. Η γνώση κοστίζει. Χρόνο και χρήμα. Ειδικά σε ένα καπιταλιστικό κράτος όπως αυτό. Λυγίζεις, κλαις, πονάς, πέφτεις, ξανασηκώνεσαι όμως δεν τα παρατάς. Αναγκάζεσαι να μην τα παρατήσεις. Δεν σε παίρνει απλά. 

Γράφω αυτό το άρθρο καμιά ώρα τώρα, δεν είμαι αρθρογράφος, μακράν όχι, διαβάζω τι έχω γράψει πριν, ιδιαίτερη συνοχή δεν έχουν αλλά έτσι είναι το κεφάλι μου τα τελευταία 8 χρόνια. 

Θα μου πει κάποιος γιατί το κάνεις λοιπόν; Πήγαινε να περπατήσεις, να κοιμηθείς, να ξελαμπικάρει ο πιεσμένος εγκέφαλος. Το κάνω για να θυμάμαι. 

Να υπάρχει αυτό εδώ για να θυμάμαι. Μόνο για αυτό.

Μοιράσου το άρθρο με τους φίλους σου.

Με τον τρόπο αυτό στηρίζεις τις τελευταίες οάσεις ελεύθερης δημόσιας γραφής. Στήριξε τη σελίδα για να μπορεί να στηρίξει και σένα.

Ρίξε μια ματιά και στα τελευταία μου άρθρα..

 
Αυτό που θα διαβάσετε σήμερα είναι πέρα για πέρα αληθινό 
 
Στις υπερπολυτελείς εγκαταστάσεις μας υπάρχει ένα κοινό χαρακτηριστικό. Παντού παίζει μουσική. Έχουμε δεχθεί πολλές ερωτήσεις τι ακριβώς ακούμε μέσω email και κοινωνικών δικτύων. Έτσι αποφασίσαμε η Βίκυ και εγώ να κάνουμε ένα άρθρο-λίστα τραγουδιών. Απολαύστε τα!
 
Ο κόσμος γύρω μας δεν μου αρέσει, δεν μου ταιριάζει. Χρόνια πάλευα με τον εαυτό μου για το αν ο κόσμος μας όντως έχει θέματα ή εγώ απλά βλέπω τα πράγματα προβληματικά. Αφού δεν μου ταιριάζει ας γράψω προτάσεις για έναν διαφορετικό καλύτερο κόσμο.
 
Η ανθρώπινη βλακεία είναι αήττητη. Κυριολεκτικά! Τάδε έφη Μπέρτολτ Μπρεχτ
 
Προσπαθούν με νύχια και με δόντια να μας πείσουν ότι η παγκόσμια οικονομία είναι μια χαρά και η αγορά της Αμερικής σε φρενήρη άνθηση. Από ό,τι φαίνεται τα πράγματα αρχίζουν να βγαίνουν εκτός ελέγχου και η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική.
 
Και κάπως έτσι τα νεύρα σου γίνονται κρόσσια στην αρχή και μετά συνηθίζεις σιγά σιγά. Κακό πράγμα η συνήθεια. 
 
Πριν λίγο καιρό έγραψε η Βίκυ ένα άρθρο για το θέμα. Ως θύμα και γω της νόσου ήθελα να γράψω τη θέση μου για την πάθηση. Έχω σκεφτεί και λύσεις στο πρόβλημα εκτός αυτού που σκέφτηκε πιθανώς η ίδια η γερμανική κυβέρνηση.
 
Πόσες φορές έχουμε ακούσει κάποιους να τσουβαλιάζουν κατηγορίες ανθρώπων έτσι αυθαίρετα και γενικεύοντας από μεμονωμένα περιστατικά..
 
Για μένα το YouTube ήταν μια τεράστια βιβλιοθήκη γνώσης. Ίσως αυτό ακούγεται περίεργο σε μια πλατφόρμα όπου οι φάρσες και τα βίντεο με γάτες τα σπάνε. Ήταν η διασκέδασή μου, η χαλάρωση, μια τεράστια πηγή γνώσης.
 
Είπα και γω να χαλαρώσω λίγο στο youtube βλέποντας τα απομεινάρια των καναλιών που παρακολουθώ. Σκάει στα μούτρα μου μια διαφήμιση στα γερμανικά. Ένας στους δυο Γερμανούς θα νοσήσει από καρκίνο. Ασφαλίσου να πάρεις 50.000€.
 
Όλα θα πάνε καλά κι αν δεν πάνε θα τα κάνουμε εμείς να πάνε. Δεν πιστεύω να μη με πιστεύετε;
 
Σήμερα μπήκα στο τραμ μιας άλλης γραμμής από αυτήν που συνήθως παίρνω για να πάω στη δουλειά μου.
 
Παλαιότερα χρειαζόμασταν ηχεία για τον υπολογιστή. Πιθανώς έναν ενισχυτή στο σαλόνι με συσκευές αναπαραγωγής δίσκων, κασετών, ραδιοφώνου κτλ. Σήμερα τα ενεργά ηχεία είναι τόσο ποιοτικά και με την προσθήκη bluetooth αντικαθιστούν επάξια πολύ ακριβότερα συστήματα.
 
Είναι ένα θέμα και αυτό. Ο κόσμος υποφέρει. Μόλις αγόρασε την 4Κ τηλεόρασή του και δεν έχει περιεχόμενο να δει σε αυτή την ανάλυση. Το tomsnews είναι εδώ να βοηθήσει και στο κομμάτι αυτό.
 
Μάθε παιδί μου γράμματα. Ό,τι μάθεις στη ζωή σου καλό είναι.
 
Λένε πως στα κομμωτήρια, τους μπάρμαν και τους δικηγόρους λένε τα πάντα. Και ναι, αυτό ισχύει. Σε ένα κομμωτήριο μπορείς να μάθεις τα  άπλυτα του γείτονα, τους καημούς που τραβάει μία γυναίκα από το σόι και τα πεθερικά της , τα πάντα.
 
Όταν ήμουν μικρή, 4 ετών περίπου σε ένα ταξίδι μας από Γερμανία Ελλάδα οι γονείς μου με πήγαν στην Αθήνα μας να δω την πρωτεύουσα και όσα πιο πολλά από τα αρχαία μνημεία της.
 
Όπως έχω γράψει κι άλλη φορά είμαι πολύ παρατηρητικός άνθρωπος. Θέμα χαρακτήρα. Ένα παραπάνω εδώ στη Γερμανία που είναι τελείως διαφορετική από τη χώρα μας. Είναι σαν παιχνίδι για μένα.
 
Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο Forbes πριν δυο χρόνια. Απορώ με τον πόλεμο κατά του ατμίσματος πως τους ξέφυγε και δεν το έχουν ξηλώσει ακόμα. Δείτε λίγο ποια είναι η Sally Satel.
 
Υπάρχει ένα κανάλι στο youtube το οποίο αγαπώ ιδιαίτερα. Εκτός του ότι λατρεύω να ακούω Αγγλικά (Βρετανικά) υπάρχει ένας τύπος που πάει και βρίσκει παλιές συσκευές αναπαραγωγής ήχου και όχι μόνο, τις επισκευάζει και τις παρουσιάζει. Δείτε το κανάλι του Techmoan.
 
Ίσως να μην το παρατηρήσατε (πως να το δείτε άλλωστε) αλλά το tomsnews τρέχει με την νέα έκδοση του VerdinCMS. Χάθηκα λίγο στον κώδικα για να ολοκληρώσω την τέταρτη έκδοση.
 
Και κάνεις μια έτσι κι έχουν περάσει 49 ολόκληρα χρόνια κι εσύ κάποιες στιγμές, λίγες νιώθεις ακόμη παιδί. Γιατί παιδί είσαι όσο ζουν οι γονείς σου..
 
Κάτι που δεν περίμενα ποτέ να αποκτήσω ήταν το σύνδρομο του γραμματοκιβωτίου. Ναι προφανώς και δεν είναι ιατρικός όρος, διότι πρέπει να συμβαίνει μόνο στη Γερμανία. Τουλάχιστον στην Ελλάδα που έζησα τόσα χρόνια δεν είχαμε τέτοια θέματα.
 
Η σελίδα για πολύ καιρό είχε έναν αρθρογράφο. Την αρχοντιά μου. Στην πορεία η σελίδα άρχισε να γίνεται δημοφιλής και εκδήλωσαν ενδιαφέρον να γράφουν και άλλοι. Ναι, και εσύ μπορείς.
 
Παρασκευή σήμερα, τελευταία εργάσιμη της εβδομάδας για μένα τουλάχιστον. Υπερτιμημένη ως μέρα αλλά η πιο κοντινή στο ΣΚ της καρδιάς μας. Περπατάς ανάλαφρα το πρωί να πας στη στάση να πάρεις το τραμ και...
 
Τα κοινωνικά δίκτυα είναι μέρος της ζωής μας πλέον. Και πολύ καλά κάνουν. Η τεχνολογία υπάρχει για να διευκολύνει τη ζωή μας πρωτίστως, ενίοτε και για να την καταστρέφει. Σχεδόν όλα έχουν και την κακή τους χρήση.
 
Οι άνθρωποι που δεν διαβάζουν που δεν ψάχνουν και αποβλακώνονται συστηματικά με διάφορους τρόπους είναι αυτοί που θα οδηγήσουν στην ανατροπή.
 
Δεν είναι μόνο ότι είναι πανέμορφο. Μετά τα τσιπάκια DNA θεωρώ το Gene Chip το καλύτερο. Υπάρχουν και αυτά της YiHi αλλά δεν έχω δοκιμάσει ποτέ. Μου έφτιαξε τη μέρα αυτό το μοντάκι.
 
Η Γερμανία είναι νομοταγής χώρα μου λέγανε, στη Γερμανία δεν τολμάς να παρανομήσεις μου λέγανε. Όλα είναι νομότυπα μου λέγανε... Ναι καλά.
 
Χιλιάδες ατμιστών θα παρευρεθούν στην συγκέντρωση διαμαρτυρίας στις 9 Νοεμβρίου 2019 στην Ουάσινγκτον. Οι πολίτες θα διαμαρτυρηθούν για τις απαγορεύσεις που έχουν επιβληθεί και θα ακολουθήσουν σε άλλες πολιτείες της χώρας.
Παλαιότερα Δημοφιλή